Een ode aan onopvallende levens en aan het belang van het schijnbaar onbelangrijke

In Leonard en Hungry Paul van Rónán Hession maken we kennis met Leonard en Hungry Paul. Leonard is recent zijn moeder verloren en blijft alleen achter in het ouderlijk huis, maar dan ontmoet hij Shelley, die ervoor zorgt dat Leonard uit zijn schulp komt, maar al snel botsen ze op communicatieproblemen en Leonards onhandige pogingen om indruk te maken op Shelley en haar zoontje. Leonards beste vriend is Hungry Paul, die nog bij zijn ouders woont en geen vaste job heeft en daar eigenlijk geen graten in ziet, in tegenstelling tot zijn zus, die wil dat Hungry Paul meer verantwoordelijkheid neemt in zijn leven.

Leonard en Hungry Paul zijn twee introverte vrienden en ik was onmiddellijk gecharmeerd door de humor in het boek en de wereld met puzzels en gezelschapsspelletjes die gecreëerd wordt. Het is een roman waarin ik me onmiddellijk thuis voelde en dat ik zeer gezellig vond omwille van de personages en het verhaal. Het verhaal vond ik aan zich zeer authentiek, want Hungry Paul neemt bijvoorbeeld deel aan een wedstrijd om de beste zin om je mails mee af te sluiten te bedenken en naar het einde van het boek solliciteert hij voor een job als woordvoerder van de mimebond. Je moet als schrijver wel wat fantasie hebben om op zulke dingen te komen. Ook Leonard schrijft een boek voor het zoontje van Shelley, omdat hij indruk op hem wil maken. Zowel Leonard als Hungry Paul komen telkens in originele situaties terecht waarvan je denkt hoe is de auteur daar nu op gekomen.

In Leonard en Hungry Paul is de toon onmiddellijk gezet en het is een feelgood boek van het begin tot het einde. Het is een ode aan onopvallende levens en aan het belang van het schijnbaar onbelangrijke, zoals er op de achterkant van het boek staat, en dat kan ik alleen maar beamen.