Zó herkenbaar... die kleine kantjes aan de dieren

In de Jeugdboekenmaand 2026 vraagt men om tijdens het lezen te brullen en te grommen. Beestige dierenverhalen stelt ‘Iedereen leest’ ons voor.

Met De boom die een wereld was werd ik echter stil. Zó mooi die wereld in en rondom die boom.

‘De boom was zo oud als de wereld en zat vol knobbels en kloven. Zijn stam stond scheef en zijn kruin was verward, alsof hij net uit bed was gestapt.’

Ik zag twee snoeken passeren. De ene verliefd, de andere eerder chagrijnig.
Ik zag een beer die zijn winterslaap wou verlengen. Wie niet in deze tijden?
Ook was er die boerenzwaluw die altijd iets miste, maar niet wist wat. Zijn vleugels waren soms loodzwaar.
Herkenbaar was ook de slak die over alles twijfelde.
En dan de rups die gewoon zichzelf wou blijven en niet wou verpoppen.

De anderen wilden meer, verder, mooier. Maar hoeveel is meer? Waar is verder? En mooier, wat valt daar nou over te zeggen? Zij hoefde niet meer, niet verder, niet mooier. Gewoon, zo, dat was wat ze wilde.

De bewoners van de boom hebben allemaal wel iets om zich zorgen over te maken. Maar dat verandert als een van hen besluit dat ze allemaal buitengewoon zijn op een buitengewone plek. En dus tijd voor feest!

Heel korte verhaaltjes die onderling samenhangen en kunnen leiden tot lange filosofische gesprekken met luisteraars/lezers. De prachtige illustraties van Jeska Verstegen weten de sfeer van het boek perfect te vangen.

Nog twee weken om in deze jeugdboekenmaand een dierenverhaal te lezen.
Komt het er niet meer van?
Niet getreurd… april is de maand van de filosofie en daarvoor leent het boek zich uitstekend.