Het einde van dit boek grijpt je bij de keel en blijft nazinderen

De drie duifkes gaat over drie temperamentvolle, beeldschone jonge vrouwen, maar helaas loopt hun leven niet zoals ze willen. Madeleine wordt uitgehuwelijkt aan een wrede echtgenoot, de schubbenman, en kan zo niet trouwen met haar jeugdliefde, Duck. De zevenjarige Tine verliest haar moeder, haar broer en vader en moet op haar eentje hun boerderij runnen. Juliet vlucht weg bij haar zuipende, promiscue moeder en wordt dienstmeisje bij een Joods gezin. Zwanger wordt ze door de heer des huizes op straat gezet. Hun paden kruisen elkaar en er ontstaat een hechte vriendschap en proberen als vrijgevochten vrouwen toch iets van hun leven te maken.

Dit boek toont dat het leven niet eerlijk is. De drie prachtvrouwen Madeleine, Tine en Juliet is het geluk niet gegund en dat merk je in het begin van het boek al door de soms wrede passages. Toch blijven ze als vrijgevochten vrouwen strijden voor hun eigen geluk, wat soms lukt, maar soms ook tegenslaat.

Dit boek speelt zich ook grotendeels af tijdens de Tweede Wereldoorlog, wat wel interessant is, want het geeft ons een goede weergave van hoe het in de Tweede Wereldoorlog in België aan toeging: veel armoede en honger en de mannen moesten naar Duitsland om er te gaan werken. Dus naast deze drie sterke vrouwen die de hoofdrol spelen, komen we ook meer te weten over de geschiedenis.

Dit boek las ik letterlijk met een lach en een traan. Ik zat met momenten hardop te lachen tijdens het lezen van dit boek, maar op het einde heb ik toch een traantje moeten wegpinken, want het einde grijpt je bij de keel en blijft nazinderen.