Wrakhout en scherven
Willem heeft vele talenten.
Muziek is er een van.
Een ander is: zichzelf volledig naar de verdoemenis helpen.
Een sirene in zijn hoofd die hij niet kan weerstaan, duivels waartegen hij niet opgewassen is - ze nemen hem zijn ziel en zijn zaligheid af.
Alleen Marjan kan rust brengen.
Maar zij is niet de zijne en vecht bovendien tegen haar eigen demonen.
Zeker als het noodlot toeslaat (en niet alleen de personages, maar ook de lezer vol in het gezicht raakt).
Volders zuigt je de wereld van de politiek en het compromis in, schept een beeld van een wankelende maatschappij die soms licht utopisch-dystopisch lijkt, maar heel erg actueel aanvoelt.
Ze neemt je mee naar nachtverblijven en parkeergarages, maar ook naar kliffen en fjorden.
Ze laat je aan den lijve voelen hoe het is om de weg kwijt te raken.
Want wie zoekt, vindt niet noodzakelijk.
En moet je je principes opgeven om je idealen waar te maken?
Vertrekkend vanuit haar eigen ervaring als brugfiguur in de Gentse nachtopvang schetst Sien Volders een indringend beeld van mensen die zijn opgetrokken uit wrakhout en scherven.
Bij vlagen leest het proza als een kille hand die je bij het nekvel grijpt.
Maar evengoed smeult er hoop tussen de regels.
