Wes Anderson!

Meet Batter Gray.

Hij is genoemd naar een heldhaftige hond (*).

Helaas is hij zelf allesbehalve een hondje-de-voorste.

Behalve een absoluut gehoor voor poëzie heeft hij maar weinig talenten.

En met poëzie valt nu eenmaal weinig te verdienen.

Weinig meer dan meewarige blikken.

Dus hopt hij zonder enige enthousiasme van de ene studie naar de andere klus, tot hij door volkomen onvoorziene omstandigheden bij het beste poëzie-tijdschrift van New York én de wereld terechtkomt:

Peck&Peck!

Als fotokopieerder, weliswaar, maar toch bij:

Peck&Peck!

Klinkt niet meteen als iets dat je wil lezen?

Want je hààt alles dat met rijmen en jambes te maken heeft.

Je hebt een gruwelijke hekel aan en kwatrijnen en anapesten.

Je hebt nooit van Yeats, Eliot en W.H. Auden gehoord en wenst dat ook zo te houden.

Je hebt Yeats, Eliot en W.H. Auden gelézen en probéért dat te vergeten!

Volkomen terecht, want poëzie is saai.

En precies daarom is het zo bijzonder dat Bonnie Garmus met dit uitgangspunt het meest inventieve, fantasierijke boek van het jaar heeft geschreven.

Het verhaal is slim, haar zinnen vaak lol-grappig, de personages ongemeen kleurrijk, de plot een sonnet.

Het is typografie en kwarteleieren.

Het is The Hudsucker Proxy met de dichter als hoelahoep.

Maar het is ook veel meer dan dat.

Want hoe kun je Salton Peck niét zien als een schuimbekkende Trump die zijn eigen imperium ten gronde richt?

Hoe kun je het slot niét lezen als een meesterlijke variant op ‘A Few Good Man’? (**)

Hoe kun je niét geloven in Batter en Batter?

Een boek als een Wes Anderson-film.

__

(*) Net als mijn dochter.

(**) Mijn favoriete film aller tijden.