Tedere roman tegen de achtergrond van de woeste natuur

Kelly Anderson debuteert met de roman De stem van de zee. Zelf groeide ze op aan zee en ze baseert haar verhaal dan ook op haar eigen liefde voor en verbondenheid met die zee.

Annie kent geen normale jeugd zoals elk ander kind. Ze leeft van jongs af aan aan boord van een zeilboot met haar ouders en komt zelden aan land. Ze groeit op met de zee en de sterren en haar jeugdvriend Evan. Als ze twintig is, komt hier abrupt verandering in wanneer Annie na een tsunami aanspoelt aan land. In de nasleep van deze ramp vindt en redt ze een mysterieuze jongeman, Walker. Hij spreekt amper, maar zijn aanraking veroorzaakt bij Annie mysterieuze beelden van de oceaan. Annie voelt zich hierdoor intens aangetrokken door Walker en de zee. Maar ook haar jeugdvriend Evan wacht nog steeds op haar. Dan verdwijnt Walker weer en laat Annie achter met vele vragen. Zes jaar later heeft Annie het verleden ferm achter zich gelaten en zich ervoor afgesloten. Maar dan duikt Walker weer op…

Het boek start met een proloog, gevolgd door vijf delen en een epiloog. Het geeft interessante inzichten over het leven op zee, over houtkap en over het behoud van de natuur en de diversiteit daarin. Heden en verleden wisselen elkaar voortdurend af.

Het boek staat bol van de mooie taal en knappe beelden.

‘Ze probeert stilzwijgend een deal met de boot te sluiten (…) De boot doet niet aan deals.’

‘Haar verdriet is een kwal met netelcellen (…) er klaar voor om te steken telkens als ze aan haar ouders denkt (…) De kwal steekt.’ En enkele pagina’s verder weer een verwijzing naar wat de kwal haar aandoet omwille van haar verdriet.

De natuur wordt regelmatig verpersoonlijkt. Zo lezen we over de tsunami ‘Als de oceaan zich eindelijk terugtrekt, vertrekt hij met een grom in zijn keel.’ En over de wrakstukken dat ze ‘in boos zeewater druppen’.

‘De houtvlotten zijn een tapijt van boomstammen achter hen die drijvende hiërogliefen in het water schrijven.’

‘Het land gunt de zee haar storm. Op die manier kan ze haar grenzen verleggen. Zelfs als dat tot gevolg heeft dat er bomen omver worden geblazen, klagen de bomen niet. Het zand herschikt zich.’

Het magisch-realisme speelt een zeer grote rol in het boek. Die magie en dat mysterie zijn er vanaf het begin. Wanneer je bereid bent daarin mee te gaan, wacht er een betoverend verhaal.

De hoofdpersonages worden goed uitgewerkt. Zo zien we hoe Annie verscheurd wordt door de mysterieuze krachten die haar wegtrekken van haar diepe genegenheid voor Evan, richting de mysterieuze Walker. Ook Evan leren we goed kennen. Walker dan weer een stuk minder, wat logisch is, want het hele mysterie draait om zijn persoon. Ook de zijfiguren leren we behoorlijk kennen. Zo is oma Ruth een heel flinke vrouw die, samen met haar broer, oom Henry, aan Annies angst werkt na de tsunami; is Mara een vreemde, maar liefhebbende moeder en ook papa Aiden leren we redelijk goed kennen.

Met De stem van de zee schreef Kelly Anderson een mooie en tedere roman over het vinden van je eigen weg en identiteit en over de kracht van en de verbinding met de natuur. Wie meegaat in het magisch-realisme van dit verhaal zal van dit boek genieten.