Het kan spannend worden als je over de escapades uit je jonge leven begint te praten
Nee, Giacomina is geen Italiaanse schoonheid, ze is gewoon een kip. Een kip op een boerenerf in Toscane.
Wanneer de boer van dat erf plots sterft krijgt de kip Giacomina de eer om de weduwe te troosten. Ze mag niet alleen in de huiskamer rondscharrelen, vanuit de zetel de Tv-programma’s volgen maar ook in een kooi naast het bed van de weduwe de nacht doorbrengen.
Maar dan gebeurt het. Giacomina ziet een wasmiddelenreclame op TV en blijft verstard zitten. Ze lijkt gehypnotiseerd en verroert geen vin meer (of is het: geen pluim meer?).
In paniek belt de weduwe naar de dierenarts van het dorp. Er ontspint zich een drie uur durend telefoongesprek waardoor de kip bijna volledig van het toneel verdwijnt. Het gesprek tussen de weduwe en de dierenarts -die in hun jonge jaren bevriend waren- begint als een losse babbel maar evolueert al vlug naar een steekspel. De weduwe heeft nog wat oude rekeningen te verheffen. Er volgen intieme onthullingen, persoonlijke gevoelens en choquerende uitspraken. De dierenarts wordt in het nauw gedreven.
Naspini legt de focus op één sleutelscène die voor beide levens beslissend geweest is. Een scène die de start is van een leven vol bitterheid en grote geheimen. Het telefoongesprek leidt uiteindelijk tot de grote vraag: ‘Welke kansen zijn er gemist?’.
Naspini vertelt het verhaal als een dialoog die zich aan de telefoon afspeelt. De dialoogvorm maakt het lezen soms vermoeiend. Als lezer moet je er heel goed de aandacht bij houden. Wie zegt wat? Van wie komt dit raak antwoord nu? Soms lijken de uitspraken ook inwisselbaar. Gelukkig slaagt Naspini erin de lezer vast te houden en daar is de humor waarmee hij schrijft niet vreemd aan. Op sommige momenten lijkt het gesprek ronduit hilarisch! Maar toch altijd met een gevoelige ondertoon.
