Hamnet, of Hamlet?

Wat een prachtig boek. Nog steeds ben ik vol van het ontwrichtende en tegelijk helende gevoel dat dit boek mij heeft gegeven. Hamnet moet intussen, zeker nu de film overal cinemazalen en harten verovert, een van de bekendste personages van deze tijd zijn, nog los van het feit dat hij zijn naam deelt met een van de bekendste personages aller tijden. Zonder ooit de maker van deze twee bij naam te noemen, Hamnet en Hamlet, zonder ooit William Shakespeare op te schrijven, maakt O’Farrell de beroemdste schrijver aller tijden tot een mens van vlees en bloed in haar roman. Hij wordt een schrijver die worstelt met het schrijverschap, met de verveling van het kleinburgerlijke stadje Stratford, we lezen hem als man die fouten maakt, die aantastbaar is, die snel verliefd wordt, arrogant is, jongensachtig. En meer nog gaat Hamnet over zijn vrouw, Agnes (of Anne, zoals ze ook werd genoemd) Hathaway, over haar heksachtige voorkomen, haar liefdevolle zorg voor haar kinderen, haar rauwe woede en verdriet wanneer ze haar kind verliest.

Je bent een fenomenale auteur wanneer je op de achterflap van je boek kan schrijven dat dit verhaal gaat over een toneelschrijver en zijn vrouw en hun zoon en twee dochters en dat de zoon onverwacht zal sterven. Je bent fenomenaal als auteur als de achterflap op die manier het hele verhaal al vertelt en je de lezer toch kan meetrekken in je tekst. Er is niets nieuws te verwachten aan dit verhaal: Hamnet gaat dood. Punt. En toch, en toch, en toch weet O’Farrell er een tekst van te maken die je niet meer loslaat, toch weet ze je met elk woord in haar roman te zuigen tot je er opgekruld in wil gaan liggen en nooit meer naar boven wil komen.

Ik had na het lezen nog niet genoeg en ben dan meteen de film gaan kijken, die anders is, maar bijna even mooi en een goede manier om langzaam af te kicken van het verhaal. Ga dus kijken, ga lezen, geniet ervan, het is het waard!