Klaarwakker en uitgeput

Het is een dingetje en soms een heel ding waar ik mee kamp. Slapeloosheid, korte nachten, onregelmatige slaappatronen waardoor ik om drie uur 's morgens dan maar begin te lezen. Altijd nog beter dan porno kijken of Instagram scrollen toch?

Ook Samantha Harvey heeft er een jaar lang zware last van gehad. Een jaar zonder slaap (zoals de ondertitel is). Een vormeloos ongemak (zoals de titel is). Bij het lezen ga je denken dat een slapeloos jaar voor Harvey de letterlijke waarheid is.

Is dat opwindend? Een boek schrijven over dat je niet kan slapen is voor een auteur alleszins een nog betere oplossing dan er één lezen. Harvey fixeert de eerste tientallen pagina's op die slaap, Of liever op dat niet-slapen. Dat helpt niet echt. Als je beslist ergens niet aan te denken, tsja, dan weet je wat de uitkomst is.

Na verloop van tijd, na een aantal nachten, en een aantal hoofdstukken beginnen haar gedachten af te dwalen. Dan krijg je de heerlijkste taalconstructies en redeneringen. Harvey's brein lijdt niet onder het slaaptekort. Het is misschien - tijdelijk - het omgekeerde. Het gaat zijn eigen associatieve gang.

Dan wijdt ze uit over de drievuldigheid geloof, rede en waarheid. Of over dat wetenschap en religie zo nauw verwant zijn dat je ze op den duur niet meer kan onderscheiden. Daar geloof ik Samantha Harvey op haar woord. En ik wens haar geen wanhopige, maar nog veel van die vruchtbare slapeloze nachten. En de lezer nog veel filosofische vondsten en mooie formuleringen.