Een verhaal over een droom die een obsessie wordt en eindigt in waanzin

1954. Stan, professor in de paleontologie, is vast besloten op zoek te gaan naar een berggrot waarin een skelet van een dinosauriër zou kunnen te vinden zijn. Bij de expeditie zijn nog drie andere mannen betrokken.

Er is de voormalige assistent, Umberto die de hele duur van de expeditie verlangt naar zijn verloofde. Er is de jonge Peter die in- en uitwendige littekens met zich meedraagt maar er niet over spreekt. Wat hij aan de andere expeditieleden kwijt wil zegt hij buiksprekend via een pop. En er is ook Gio, een ervaren berggids die waarschuwt voor de arrogantie die de grootste doodsoorzaak in de bergen is.

Wanneer op het einde van het zomerseizoen de grot nog niet gevonden is en de groepsdynamiek al fors aan kracht ingeboet heeft, besluit Stan om niet zomaar met de anderen naar de bewoonde wereld terug te keren. Hij zal de kou en de verlatenheid van de gletsjer trotseren. Hij overwintert op de gletsjer als bevestiging van zijn eigen bestaan, zijn eigen gelijk.

Terwijl hij letterlijk in de gletsjer graaft, graaft hij ook in zijn verleden. Herinneringen aan zijn kindertijd en aan de lach van zijn mooie moeder, die hij op achtjarige leeftijd reeds moest missen, schuiven als tektonische platen over herinneringen aan zijn vader. Een tirannieke vader die hij ‘De Commandant’ noemt.
Het zijn deze flash backs die ons laten ontdekken waarom de expeditie voor Stan zoveel betekent.

Jean-Baptiste Andrea schrijft bijzonder vlot en bedient zich hiervoor van een rijke taal.
Hij brengt op indrukwekkende wijze een verraderlijke gletsjer, overweldigende bergen, een onmetelijke witte wereld en ijzige kou tot leven. Als lezer voel je ook het isolement en de chaos bij Stan die volledig op zichzelf aangewezen is. En ja… ook de gevreesde koukoorts maak je bijna aan de lijve mee.

Een prachtig boek dat zelfs de grootste huismus midden op een gletsjer brengt.