Over de vergeten en onderdrukte slachtoffers - vooral vrouwen - van de Algerijnse terreur

Aube is een jonge, ongehuwde Algerijnse die onverwacht zwanger is geworden. De vader van het kind probeert Europa te bereiken, dus ze blijft alleen achter. Zelfs in Oran, een toch vrij grote stad, kan dat niet volgens de strenge islamitische leefregels. Vrouwen worden systematisch onderdrukt, zowel buiten- als binnenshuis. Bovendien is Aubes familie tijdens de burgeroorlog in Algerije in de jaren 90 van de vorige eeuw vermoord door moslimterroristen. Daarbij is ook bij Aube de keel doorgesneden maar ze heeft het overleefd, dankzij de vrouw die nu haar tweede moeder is. Doordat hierbij haar stembanden beschadigd zijn kan ze niet meer praten en ademt ze met een canule in de keel. Met haar "innerlijke stem" vertelt ze haar verhaal aan haar foetus terwijl ze overweegt of ze een abortus wil of niet.

In een opwelling besluit ze naar het dorp waar alles zich heeft afgespeeld, terug te keren. Onderweg ontmoet ze anderen, vooral vrouwen maar ook een enkele man, die de terreur van dichtbij hebben meegemaakt en overleefd. Maar de overheid gebiedt iedereen te zwijgen over de burgeroorlog in het kader van de grote verzoening. De terroristen kregen amnestie, de slachtoffers (vooral vrouwen) worden monddood gemaakt.

Het is een bijzonder aangrijpend boek over vrouwenrechten (of vooral het ontbreken ervan) en hypocrisie over de eigen geschiedenis in het moderne Algerije. Onvoorstelbaar hoe in deze moderne tijden nog met mensen wordt omgegaan, en hoe de stilzwijgende menigte te bang is om te spreken. Er zouden in de Algerijnse burgeroorlog 200 000 doden gevallen zijn, maar nergens wordt er nog melding van gemaakt. De enige oorlog die in scholen wordt onderwezen is de bevrijdingsoorlog tegen de Fransen. Ondertussen krijgt ook de islam meer greep op de samenleving, met als grootste slachtoffer de vrouwen die nergens meer veilig zijn.

Dit boek gaat over Algerije, maar zou zich wel nog in meer landen kunnen afspelen. Het is een ontroerend boek, hard en wreed af en toe. Ik heb regelmatig een leespauze ingelast omdat het te heftig werd, maar het heeft een blijvende indruk nagelaten. Niet voor niets heeft dit boek vorig jaar in Frankrijk de Prix Goncourt, de grootste literaire prijs, gewonnen.