Lookalikes

Met Lookalikes las ik voor het eerst een roman van Thomas Meinecke. Het werd een geheel unieke ervaring, die naar meer smaakt.

Dit boek reviewen en omschrijven is moeilijk, net omdat er - voor mij alleszins - amper vergelijkingen te maken zijn. Meineckes werk wordt vaak omschreven als pop literatuur, wat dat dan ook precies mag betekenen.

Dit is een boek waarin de vele personages (naast zichzelf ook een hele bonte reeks bekendheden - kunstenaars, strippers, muzikanten, ontwerpers, psychoanalytici, etnografen etc. - of eerder vaak moderne lookalikes/ impersonators van deze bekendheden) door elkaar buitelen en op de vreemdste manieren met elkaar contact hebben terwijl ze grotendeels enerzijds in Düsseldorf en anderzijds in Bahia, Brazilië vertoeven. Zo is bijvoorbeeld een facebookchat over Jacques Lacan tussen (een impersonator van) Shakira en (een impersonator van) Greta Garbo haast de norm in deze baanbrekende roman. Tegelijk bellen (een impersonator van) Justin Timberlake en (een impersonator van) Josephine Baker met elkaar en mijmeren ze over films uit het interbellum. Love it.

Er zijn verschillende rode draden aan te halen - religieuze extase (amai, wat is die candomblé interessant!), gender, kunst, seksualiteit, beeld vs. werkelijkheid, etc. - maar op zich is het vooral van belang dat je je laat meedrijven door dit boek.

Me op sleeptouw laten nemen door de pen van Meinecke en meedeinen op het ritme van Lookalikes - en tegelijk ook nog eens een hele hoop kunst ontdekken (in mijn geval vooral muziek waar ik nog nooit van hoorde) - was een heerlijke ervaring.