Het verhaal van Maurice K.

Dit boek las ik min of meer in één ruk uit. Mauk is een man van bijna tachtig en is stervende. In de dagen voor zijn dood denkt hij terug aan de trauma’s van zijn jeugd: de relatie tussen zijn ouders, zijn relatie met zijn tirannieke vader, de liefdesgeschiedenis die hij zelf in zijn leven meemaakte. Het lijkt een klein verhaal, maar is in wezen gigantisch. Vantoortelboom is spaarzaam met woorden, voert personages op zonder daar al te veel in detail over te treden, zelfs wanneer ze enorm belangrijk zijn voor het verhaal. Henri, Mauks “grote broer” en voorvechter, draaft als een cowboy in en uit de tekst. Hij blijkt uiteindelijk de spil van het boek te zijn.

Niets aan dit verhaal is erg verrassend, uit elke zin blijkt dat alle gebeurtenissen zich onomkeerbaar zullen opstapelen, en toch houdt het verhaal je in zijn grijp. Toch kan je niet anders dan geboeid verder lezen. Dat is een kunst die een boek een straf boek maakt, geloof ik. Ook aan het einde blijft het boek kort en krachtig, met een mooie cirkelvertelling die het verhaal uiteindelijk afrondt en die me toch ook even deed opkijken in verbazing. Knap werk.