De betovering van een eigenzinnig verhaal

Een koppel is op stap in een Frans landschap dat dooraderd wordt door een rivier: de Doubs. Tenminste, zo zou het moeten zijn, maar de rivier lijkt verdwenen.
Dat is voor de mannelijke helft van het koppel een haast traumatische ervaring, want hij heeft als jongeman een exclusieve, intieme relatie opgebouwd met deze rivier.
Ze is zijn 'ware geliefde' geworden.

Dat klinkt wat vreemd, maar de empathische en verruimende manier waarop Mutsaers haar personage vormgeeft maakt al snel dat je als lezer die overstap naar buiten-menselijke erotiek verrassend vloeiend laat gebeuren.

Terug naar het koppel dat verdwaalt – want ‘Moet dwalen’ is niet alleen de titel, maar ook het centrale thema van dit boek. Het koppel is verdwaald.
Frustratie, woede en onbegrip nemen de bovenhand naarmate de situatie alsmaar hopelozer wordt. De broeierige, immer cassante en messcherpe dialogen tussen de echtelieden roepen beelden op van de theaterklassieker Who’s Afraid of Virginia Woolf? van Edward Albee. Deze werd onvergetelijk verfilmd door Mike Nichols, met Elizabeth Taylor en Richard Burton als het meest demonische liefdeskoppel aller tijden.

Tijdens het lezen vielen mij de stilistische en thematische parallellen op met Pierre Michons Het stroomdal van de Beune. Bij beiden bezweert de taal het landschap. Het is een barok, ritmisch en haast overweldigend taalgebruik waarin je meegesleurd wordt als door een wilde rivier. In deze laatste ligt ook de thematische verwantschap: de Doubs bij Mutsaers en de Beune bij Michon spelen in beide romans een kardinale rol.

Als je een aparte leeservaring wilt meemaken, moet je dit boek lezen. Het lijkt heel erg op de auteur: beide zijn verrukkelijk eigenzinnig.