Heerlijk lang uitgesponnen relaas
Overleving van de soort is een lijvige roman van Lydia Sandgren die uit het Zweeds werd vertaald door Eline Jongsma. Ik las al enkele vergelijkingen met Max, Mischa & het Tet-offensief van Johan Harstad en dan heb je mijn aandacht meteen vast.
Laat me echter meteen heel duidelijk zijn: Overleving van de soort is vooral helemaal zijn eigen boek en wat voor één. We volgen Karl – Kalle – Hillberg die na zijn eerste succesvolle roman moeizaam aan een tweede werk schrijft en tegelijk de kost verdient met lesgeven aan een middelbare school in Göteborg. Hij krijgt echter onverwacht het aanbod om een biografie over de bekende en recent overleden dirigent Enzo Viera te schrijven. Wanneer Hillberg hier uiteindelijk mee instemt neemt dit boek je meer naar verschillende plaatsen en tijden. We volgen uiteraard onderwerp van de biografie Enzo Viera, maar dit gebeurt bijna steesds door de lens van zijn weduwe: de Zweedse Alice. Daarnaast blijft ook Hillbergs leven steeds centraal staan.
Dit zorgt voor een narratief op verschillende niveaus, dat steeds fris blijft aanvoelen – een mooie verwezenlijking voor een boek van 760 pagina’s. Sandgren schrijft vlot en boeiend, zonder iets van diepgang in te boeten. De personages gaan op den duur bijna als bekenden (vrienden?) aanvoelen, er zijn er enkele onvergetelijke bij (Mische, Sonja en Gunnar bijvoorbeeld) en dat zorgt ervoor dat je je als lezer steeds betrokken blijft voelen bij dit lang uitgesponnen verhaal.
Het had van mij gerust nog enkele honderden pagina’s mogen doorgaan en dat is het grootste compliment dat ik kan geven.
