Historische roman waar je een menselijke keizer Karel leert kennen

Keizer Karel leeft teruggetrokken in een klooster met zijn geneesheer en geestelijke raadgever en wacht het einde van zijn dagen af. De eens zo grote en geroemde vorst blijkt niet meer dan een lichaam met heel wat gebreken. De auteur maakt van de keizer een oude man met gezwollen voeten, een lelijk uiterlijk, die ook boeren laat enz. Alleen doordat hij keizer is kan hij rekenen op personeel en hulp.

Op een bepaald ogenblik ontmoet hij een bastaardzoon Geronimo en hij besluit om 's nachts weg te rijden, Geronimo op een paard, Karel op een ezel. Karel wordt hier al direct neergezet als een gewone man. Niet op een edel rijdier, maar op een muilezel trekt hij naar Laredo.

Onderweg komt het duo heel wat personages tegen, verkennen ze het Spaanse binnenland, worden ze geconfronteerd met verraad. De mooie passages in het boek zijn deze waar Karel geniet van de kinderlijke verwondering en onschuld van Geronimo. Geronimo is een jongen van elf die opgaat in het plezier rond een grijpvogel, een niet gedefinieerd dier, dat capriolen uitvoert en waar een mythisch verhaal de ronde over doet. De jongen sluit ook vriendschap met een meisje en Karel geniet van de onbezorgde gesprekken tussen beiden, het gegiechel, nachtelijk gebabbel. Ook maakt hij kennis met een broer en een zus en de liefde tussen beiden.

Er zitten ook interessante visies in het boek, bijv. op het nemen van een bad. Voor Karel blijkt dit een weldaad te zijn tot groot ongenoegen van zijn geneesheer die het nemen van een bad als medisch schadelijk ziet.

Ook de keizer heeft een zwakke kant. Als ze een tijdje in de stad verblijven, laat Karel zich verleiden tot het kaartspel en drank. De dagen gaan voorbij in ledigheid en zijn beurs geraakt leeg. Gelukkig komt hij dankzij Geronimo en zijn reisgezelschap tijdig tot inkeer, bereikt hij zijn bestemming en kan hij in alle rust sterven.

Een boek om te genieten van de kleine dingen des levens.