Niet meer hier, daardoor altijd overal

Hoe noem je ouders die een kind verliezen?

Het is een van de aangrijpende vragen die P.F. Thomése zich stelt. Naast andere diepe, zoekende vragen vertelt hij over de ervaring van het alleen-zijn, en van het verbonden zijn als man wanneer een gedeelde droom op een intens trieste manier stopt.

Zijn taal is weergaloos, zijn overpeinzingen filosofisch, dicht op het leven — rauw en eerlijk aanvoelend.

Het boek grijpt je, soms naar de keel. Het zet je aan het denken over evidenties in je leven die je niet (meer) ziet als een blijvend verworven recht. En over wat en hoe wanneer je daar iets van verliest. Het stelt vragen over ouderschap, over hoe je als kind gevormd wordt door de fantasie van je ouders en je omgeving.

Mijnheer Thomése, alle respect.