Verwarring tussen waan en werkelijkheid in een prachtig bergdecor

Een bijzonder boekje. Korte eenvoudige zinnetjes, geen woord te veel. Net zoals in de titel.

Adelmo Farandola is een oude man die in een verre vorm van zelfverwaarlozing teruggetrokken in een berghut overwintert. Omdat hij van mensen niets moet weten gaat hij in de zomer nog hoger de bergen in.

Een jachtopziener is de enige persoon die soms in het territorium van Adelmo binnendringt. Adelmo wantrouwt de jachtopziener en vermoedt dat deze hem bespioneert.

Op een dag krijgt Adelmo gezelschap van een hond. Ook deze wil Adelmo aanvankelijk niet in zijn omgeving. Maar de hond dringt aan en samen overleven ze het isolement tijdens de winter. Honger, Kou en Slaap zijn hun metgezellen.

Als de eerste dooi optreedt ziet Adelmo een voet uit de sneeuw steken. Met de tijd wordt een lichaam zichtbaar. Adelmo staat voor een raadsel. Wie is de dode? Meldt hij zijn vondst in het dorp? Zal hij de dode verbergen? En waar dan?

Adelmo praat tegen zichzelf en in zijn verwarde brein praten ook de hond, de vogels en de dode tegen hem. Uit die interne conversaties kom je een en ander te weten over de jeugd van Adelmo. Hoe hij opgroeide onder hoogspanningskabels en waanzinnig werd van het gezoem. Hoe hij in de oorlog moest vluchten voor mannen in grijze jassen en hoe hij zich maandenlang in een mangaanmijn verschool.

‘In die oorlogsjaren leerde Adelmo Farandola hoe troostend het is om in jezelf te praten, en je de stemmen in te beelden van de dieren en de dingen die hem antwoord wilden geven’.

Maar algauw kan je ook opmaken dat Adelmo zeer verward is. Hij vergeet alles en kan zijn gedachten niet ordenen. Zijn herinneringen kan hij niet meer juist plaatsen.

Is Adelmo paranoïde? Is hier sprake van een PTSS? Heeft hij dementie? Is alles wat in het prachtige bergdecor gebeurt het product van Adelmo’s verwarde geest? Of is het realiteit? Of een deel ervan?
Als lezer geraak je nu ook verward waardoor het einde van het verhaal diverse mogelijkheden openhoudt.

‘Sneeuw, hond, voet’ is bevreemdend en soms spannend. Het leest zeer vlot. Prachtig ook hoe de kracht van de natuur beschreven wordt. Het zet je aan tot nadenken en daarom eindigt het niet op de laatste pagina.