Zout

De man van Raynor Winn is ziek en het koppel wordt uit hun huis gezet. Op basis van de krantenartikels die over de auteur zijn verschenen in de zomer van 2025 kan je natuurlijk twijfelen of dat allemaal wel waar is, maar als je geen geloof hecht aan het absolute autobiografische gehalte van het boek, blijft het verhaal wel overeind. De wanhoop nabij besluiten Raynor en Moth Wales te verlaten en met de tent de South West Coast Path in Zuid-Engeland te gaan bewandelen. Ze beginnen aan een van de mooiste en wildste routes in Engeland en het lijkt heel erg alsof ze geen idee hebben waar ze aan begonnen zijn. Het pad is zwaar, met steile kliffen, smalle paadjes en onvoorspelbaar weer. Wildkamperen is noodzakelijk omdat het koppel geen geld heeft voor campings of hotels en daarnaast blijft het steeds zoeken naar eten en plaatsen om water bij te vullen. Maar het pad is opmerkelijk mooi en stukje bij beetje aarden Raynor en Moth. Ze worden als het ware ‘zouter’ zoals Raynor het noemt, zout van de zeelucht, van het zweet en de tranen die komen kijken bij het bewandelen van het pad.

The Salt Path is een boeiende vertelling over Engelands mooiste en uitdagendste wandelpad en is tegelijkertijd een ode aan de liefde. Wat betekent het om met je geliefde dag in dag uit helling af te dalen, bossen en weilanden te doorkruisen en kliffen te beklimmen? Wat betekent het om samen afgewezen te worden door andere mensen wanneer ze horen dat je dakloos bent? Het betekent misschien dat je des te beter beseft wat je aan elkaar hebt. Autobiografisch of niet, The Salt Path is een mooi geschreven, hoewel ietwat fragmentarisch of chaotisch boek dat belangrijke thema’s aansnijdt zoals (naasten)liefde en verbondenheid. Het is een ode aan de natuur, aan wildernis en ongereptheid en onze plaats als mens daar middenin. Lees dit boek als je zelf eens een stuk van het pad bewandelt of gewoon vanuit je sofa thuis. Het zal je hoe dan ook vermaken en verwonderen.