De mooiste cover ooit

Ik werd al verliefd op de schrijfstijl van Zeyn Joukhadar toen ik diens boek De kaart van zout en sterren las.

Dit volgende werk heeft me nog veel meer geraakt. Het boek dateert al van november 2020 maar kent voorlopig nog geen Nederlandse vertaling. In 2021 werd het de winnaar van de Stonewall Book Award én van de Lambda Literary Award in transgenderfiction.

De prachtige taal van Joukhadar en de lyrische schrijfstijl blijven je bij als geen ander en zorgen ervoor dat je dit boek MOET aanbevelen aan iedereen die je kent.

De hoofdpersoon van het boek leren we eerst naamloos kennen. Later zal blijken dat die op zoek is naar een naam die beter bij die past dan de geboortenaam die die kreeg.

Vijf jaar na het overlijden van diens mama bij een brand wordt de Syrisch Amerikaanse trans jongen vrijwel dagelijks door de geest van zijn moeder bezocht. Als enige verzorger van zijn grootmoeder speelt zijn tijd zich voornamelijk af in haar appartement. Maar dan ontdekt hij toevallig in het verlaten gesloopte gemeenschapshuis het dagboek van Laïla Z., een artieste die op vreemde wijze verdwenen is, en wiens leven intiem verbonden lijkt te zijn met dat van zijn moeder (én van zijn grootmoeder!).

Afwisselend vanuit het perspectief van Nadir, zoals hij zichzelf uiteindelijk noemt (“de rare”), en vanuit het perspectief van Laïla dat we samen met Nadir lezen in haar dagboek, bouwt een bijzondere familiegeschiedenis zich op.

Joukhadar maakt zijn naam van magisch en hartverscheurend schrijver opnieuw helemaal waar.

Ik las ook nog nergens een zo sterk narratief over de Arabische geschiedenis van queer en transpersonen, hun sterke gemeenschapsbanden en een prachtig gedocumenteerd verhaal over worden wie je werkelijk bent.

Een absolute must-read!