Een meesterwerk, een coming-of-age, een pakkend liefdesverhaal vol mysterie en tragedie

Hij beweert dat het zijn twintigste en tegelijkertijd zijn allereerste boek is. Michael Robotham zet je niet op het verkeerde been! Vertel me iets wat waar is heeft hij geschreven toen hij begin twintig was. Het manuscript is vervolgens ruim veertig jaar in zijn onderste la blijven liggen. Tot hij het verhaal uiteindelijk – op rijpere leeftijd – ging herschrijven en opfrissen. Dit is trouwens het eerste misdaadverhaal met een Australische setting. Een niet onbelangrijk deel ervan is autobiografisch getint; het geheel speelt zich immers af in een klein Australisch stadje; een ruige plek in het binnenland waar hij zijn jeugd heeft doorgebracht. Hij heeft het een andere naam gegeven: Yulara.

Na twaalf jaar gevangenisstraf keert Arlo Hackett terug naar zijn ouderlijk huis in Yulara. Hij werd medeplichtig bevonden aan een moord die zijn jongere broer Luke zou hebben gepleegd. Saxon, een zeventien jaar jong meisje, was het slachtoffer.

Zodra de inwoners zijn aanwezigheid opmerken, voelt Arlo de boosheid en grimmigheid bij hen toenemen. Hoe meer vijandigheid hij waarneemt en ook voelt, hoe meer vastberaden hij op zoek gaat naar de waarheid achter de moord op Saxon. Lang bewaarde geheimen en pijnlijke herinneringen komen stapsgewijs aan het licht. De kleine, bekrompen gemeenschap van Yulara doet er werkelijk alles aan om Arlo weg te jagen.

De dramatisch klinkende proloog dwingt je om onverwijld verder te blijven lezen. Wat is ginds in hemelsnaam gebeurd? Je kan het onheil ruiken. Wat volgt is een intrigerende vertelling, gespreid over twee grote verhaallijnen. Enerzijds poogt Arlo het verleden in scène te zetten; anderzijds verklaart een tweede plotlijn, stukje bij beetje, de onderlinge relaties tussen de drie hoofdpersonages. Arlo, Luke en Saxon vormen het warme hart van het boek. Hij fileert zijn figuren tot op het bot en hij excelleert in psychologische diepgang. Deze karakterstudie is de belangrijkste troefkaart die de meesterverteller dit keer uitspeelt.

Wildebras Saxon is eigenzinnig, brutaal, bloedmooi en toch ietwat fragiel. Ze is dol op trivia; interessante feiten en weetjes. Vandaar de titel. Luke van zijn kant is een verstandelijk beperkte reus, hij is vriendelijk, houdt van mensen en dieren, heeft liefdevolle gevoelens voor de frivole Saxon. Arlo is van nature een doodbrave man, hij bekommert zich om zijn broertje en is Saxons beschermengel.

‘‘Vertel me iets wat waar is,’ zei ze.

‘Zoals?’

‘Wist je dat apen in het wild geen bananen eten?’

‘Nee.’

‘En in Afrika schilderen ze ogen op de kont van koeien om te voorkomen dat ze worden aangevallen door leeuwen.’’

Vertel me iets wat waar is kun je niet echt een thriller pur sang noemen. Het is eerder een psychologische misdaadroman; een drama, voorzien van een plot dat zich beheerst ontvouwt. De spanning en de vaart halen het niet van de manier waarop de briljante, complexe en toch diepmenselijke, geloofwaardige personages zijn uitgewerkt. De opgeroepen sfeer is beklemmend, duister; zowel de plek Yulara als de plaatselijke bevolking komt prachtig tot leven. De thema’s die worden aangeboord zijn talrijk: schuld, loyaliteit, herinneringen, verlossing, broederliefde, schuld, familie, corruptie.. Sommige passages zijn hartverscheurend en roepen heftige emoties op. De auteur brengt zowaar een meesterwerk uit; een coming-of-age, een pakkend liefdesverhaal vol mysterie en tragedie. Een boek dat nazindert.