Jean-Baptiste Andrea dwingt je te kijken naar waar hij wil, naar het lijden van een vrouw

Jean-Baptiste Andrea is een van die auteurs die mij het gevoel kunnen geven dat hij naast mij in de zetel zit en dat hij mij vol overgave zijn verhaal vertelt. Het lijkt dan alsof ik zijn stem hoor. Alleen een rasverteller kan dit!

In Waak over haar brengt Jean-Baptiste Andrea het verhaal van de beeldhouwer Mimo die vanaf zijn sterfbed terugblikt op zijn leven. Een leven waarvan hij gehouden heeft. Een leven van lafaard, verrader, minnaar, beschermer en kunstenaar.

Jean-Baptiste Andrea beschrijft de armoedige kindertijd van Mimo maar gaat algauw over naar zijn succesvolle jaren, zijn jaren als gevierd beeldhouwer. Deze jaren spelen zich af tegen een achtergrond van opkomend fascisme, een onduidelijke politiek van het Vaticaan en de machtige familie Orsini. Het is Viola, de dochter van de familie Orsini, die niet alleen het leven van Mimo zal veranderen maar hem ook een geweten zal schoppen.
De turbulente tijden resulteren in een krachtig meesterstuk van de hand van Mimo, de Pietà Vitaliani.

Doorheen het boek hangt de mysterieuze vraag: Wat is er met dat beeld? Waarom moet het beeld beschermd worden? Of is het de toeschouwer die moet beschermd worden?

Deskundigen hebben zich over deze vraag gebogen en het was het onderwerp van veel studies. Maar alleen Mimo weet hoe en waar het beeldhouwwerk zijn geheim bewaart. Het is Viola die het hem leerde om de toeschouwer te dwingen te kijken naar waar de maker het wil. In Waak over haar dwingt de stervende Mimo de lezer te kijken naar het lijden van een vrouw. Nog steeds niet vanzelfsprekend.

‘Luister goed naar me. Beeldhouwen is heel simpel. Het is gewoon het weghalen van lagen van verhalen, van anekdotes, de lagen die nutteloos zijn, tot je bij het verhaal komt dat ons allemaal aangaat, jou en mij en deze stad en het hele land, het verhaal dat je niet meer kleiner kunt maken zonder het te beschadigen. En dan moet je stoppen met slaan. Snap je?’