Een dubbel vertelling over een eilandverblijf, een jonge en een oude versie samen

Tijdens het lezen word je teruggeworpen in de tijd: naar een afgelegen eiland met drie bewoners. Niets bijzonders, en tegelijk alles — ze trekken er elke zomer naartoe om te werken, om er gewoon te zijn.

Je leest over tradities en contacten in eenvoudige, maar treffende bewoordingen. De beschrijvingen van Tove Jansson zijn zo helder, herkenbaar en soms schattig, maar ook hard, dat het voelt alsof je erbij bent. De zee is een eeuwige metgezel op de achtergrond — zee en land in een voortdurend, bewegend contact, in wederzijdse beïnvloeding. En dan haar woorden om dat alles weer te geven.

Hoe ga je om met tijd wanneer er enkel een eenvoudig huisje is, zonder moderniteiten, zonder buren? Wat doe je dan, als jong kind, als oude vrouw?

Ik las het meteen twee keer na elkaar. Wat een bijzondere schrijfster, wat een verhaal.