Vechten voor vrede
'Europa dobbert maar wat op de geopolitieke golven.'
Geen lectuur zo uitdagend als die van een boek dat je tegen de haren instrijkt. Vooral als het uitstekend geschreven is. En als het van een gedreven, ervaringsdeskundig persoon komt, die haar verhaal stevig onderbouwt. Caroline de Gruyter overtuigt in een kleine 300 pagina's de lezer van de noodzaak van Europa om met hoogdringendheid en tonnen middelen zijn verdediging zelf te organiseren.
Mijn aanleiding om dit boek te lezen? Ik zat al een hele tijd te dubben over deze hypothetische vraag: je eerste beschikbare euro als Vlaamse + federale regering - ik kijk nu even niet naar bevoegdheden - steek je die in opvoeding, zorg of defensie? Wat is de prioriteit? Ik was contra-intuïtief tot de conclusie gekomen dat hij naar defensie moest gaan. Als je die niet georganiseerd krijgt dezer dagen, dan maken ook zorg en opvoeding weinig kans, als / omdat je onder de voeten gelopen wordt door slecht volk.
Ik was bijgevolg heel benieuwd of Caroline de Gruyter daar ook argumenten voor aandraagt. Het antwoord is 'helaas wel'. Komt daarbij dat ze weet waarover ze het heeft. Wat met pacifisten en idealisten (zoals ikzelf) niet altijd het geval is, valt te vrezen. Omdat hun antwoorden gebaseerd zijn op overtuiging, en niet op noodzaak.
De auteur versloeg oorlogen in Joegoslavië, Oekraïne, Palestina en in nog wat brandhaarden. Daar schrijft ze aanstekelijk over. Gelukkig maar. Er valt in dit boek nog altijd met humoristische anekdotes te lachen. En van mooie verwoording te genieten. Neemt niet weg dat de boodschap ernstig is. We zijn - zoals de titel zegt - zondagskinderen, terwijl het om te overleven beter ware straatkinderen te zijn. Die moeten ervoor vechten - in de zin van : zich er actief voor inzetten.
Wat is (nog) het nut van Europa? Nou, dat is er meer dan ooit. Zelfs de Brexit-aanhangers schijnen het te beseffen. Europa bemoeiziek? Jazeker, maar ook - vooral - peacemaking. Europa is de kop van jut. Maar wie doet de moeite Europa uit te leggen? Ik heb er nooit een cursus over gehad. Wel over de geschiedenis van Amerika en de communistische revolutie. In zo'n cursus zou ik wel willen leren hoe het in godsnaam mogelijk is dat we ons zo door Poetin hebben laten overrompelen. Waarom we zo in slaap gewiegd zijn. En zo moeilijk te motiveren om onze waarden te verdedigen. Het gastcollege over 'Vechten voor vrede' zou Caroline de Gruyter dan moeten geven.
Europa is een pacifistisch project. Een veiligheidsproject, noemt de Gruyter het en een oplossing voor interne issues. Maar we hebben een defensief project aan onze buitengrenzen nodig, beweert ze. Na het boek en na mijn lange dubben, kan ik haar alleen maar gelijk geven. Het is nu eenmaal zo. Preppen - voorbereiden - in de brede zin is nodig.
