Meesterverteller Veronesi doet het weer: wat een boek!

Een vakantie in Italië, dan lees ik graag een boek van een Italiaanse schrijver. Ideaal om je helemaal onder te dompelen in de geuren en kleuren van het landschap en de cultuur waar je vertoeft.

Van Sandro Veronesi las ik lang geleden 'Kalme chaos' al, een verhaal dat nog heel lang door mijn hoofd gewandeld heeft.
Maar ook deze "Zwarte september" is zo'n boek waar je helemaal in opgaat.

Wat mij al meteen bekoorde, was de eerste zin. De ik-verteller kondigt aan dat hij een verhaal gaat vertellen over zijn ouders. Hij duikt terug in de tijd, naar een bloedhete zomer in 1972, en slalomt samen met jou, de lezer, door zijn herinneringen.
Over het rode haar van zijn zus, zijn Ierse moeder, zijn vader met een boten-passie, zijn strandavonturen, zijn eerste grote liefde als 12-jarige jongen, over de Engelse taal.
Dat doet hij met een zo'n ongelooflijk observatievermogen, zulke sterke herinneringen, dat je als lezer alles voor je ogen ziet gebeuren.

De reden waarom hij ons meetroont in zijn verleden is omdat er tijdens de zomer van 1972 iets overweldigends gebeurd is, wat zijn leven definitief overhoop gegooid heeft.
Mondjesmaat vertelt hij ons, uitgebreid zijn tijd nemend om alle details te beschrijven, wat dat precies is. De spanningsboog die hij op die manier aanspant om dan volledig op te rekken en op je los te laten, is grandioos. Je hangt aan zijn lippen.

Hij verhaalt over een macro gebeurtenis die ook die zomer plaatsvond, namelijk een terreuraanslag tijdens de Olympische spelen in München, opgeëist door 'Zwarte september' beweging, meteen een verklaring van de titel.
Maar op micro-niveau davert zijn eigen leven ook op zijn grondvesten.

Ik heb me werkelijk gelaafd aan dit verhaal, ik dorstte constant naar meer. Veronesi bewijst nogmaals wat een geweldig verhalenverteller hij is, en lardeert zijn verhaal met citaten, songteksten en jaren 70- vibes.

'I can't go on. I'll go on.' is het motto van Beckett aan het begin van dit boek. Ook de covertekening wordt helemaal duidelijk als je het boek dichtklapt.

Veronesi weet aan tragiek een swing te geven die enerzijds komisch, anderzijds dramatisch maar bovenal beklijvend is. En een dwingende oproep om de impact van een gebeurtenis op een kind niet te onderschatten.

LEES DIT BOEK en bedank me nadien maar voor de tip.