Indringende getuigenis over de wijze waarop procedures onze samenleving verkillen

Rino is verantwoordelijke in een kringwinkel. Hij werkt vaak samen met mensen die een zogenaamd welzijnstraject volgen dat moet leiden tot een betere integreerbaarheid op de arbeidsmarkt, in het jargon artikel 60 genoemd.

Eén van die mensen is Ahmed, een vluchteling uit Gaza. Gedurende de tijd dat ze collega’s zijn leren Rino en Ahmed elkaar kennen en waarderen. Ahmed spreekt Rino ook aan als hulpbron bij de opstart van zijn procedure gezinshereniging. Layla zijn vrouw verblijft in eerste instantie nog in Gaza, wat tijdens het vertelde verhaal, na 7 oktober 2023, actief oorlogsgebied geworden is.

Nadat Ahmed’s eerste procedure afgekeurd werd wegens een foutieve interpretatie van een huwelijksattest, is het Ahmed’s eerste en grootste bezorgdheid zijn vrouw in veiligheid te brengen.

Rino beschrijft hoe de situatie in Gaza zich verder ontwikkelt via het beeld dat de Belgische media naar buiten brengt. Hij steekt niet onder stoelen of banken wat dat met hem doet. Hij plaatst daarnaast de beelden en de verhalen die Ahmed met hem deelt over zijn familie die nog in Gaza verblijft, zijn vrouw maar onder meer ook zijn ouders.

Genadeloos tikt de wachttijd in de verschillende procedures voort, soms eindeloos wachtend op een antwoord of een verduidelijking, soms heel snel evoluerend en bijna onmogelijk om op korte tijd te voldoen aan wat gevraagd wordt.

Nadat Ahmed zichzelf een heleboel schulden op de hals heeft gehaald toen hij vertrouwde op malafide tussenpersonen die hem aan een visum en later aan een paspoort voor Layla zouden helpen, besluiten Rino en Ahmed beroep te doen op een gerenommeerd advocatenkantoor om hen bij te staan.

Rino zoomt telkens in op wat het betekent mens te zijn. Op de onbeschrijflijke impact die oorlog heeft op mensen en de trauma’s die het met zich meebrengt, op de banale, dode en vervreemdende procedures die mensen moeten doorlopen om simpelweg in staat te zijn hun reeds gebroken levens op een nieuwe plek te kunnen verder zetten, op wat het met zijn eigen lichaam doet, de machteloosheid die je voelt terwijl je zo hard wil helpen en niet weet hoe, de angst om zaken nog te bemoeilijken, om fouten te maken, de wisselende emoties bij Ahmed en Layla, hoe hun lichamen het dreigen op te geven maar telkens de hoop uit onverwachte hoek weer komt opdagen, hoe krachtig ook het verhaal van Rosa, die als medestander mee beweegt, mee mens is.