Over de veerkracht van iemand die in pure isolatie leeft. Een ogenschijnlijk gemakkelijk te lezen boek dat toch diepgang heeft

Deze bestseller vertelt het verhaal van een ‘moerasmeisje’. Ze werd heel haar leven in de steek gelaten en groeide helemaal alleen in armoede op. Afgezien van Jumpin’, een van haar weinige vrienden, bood niemand haar hulp. De wilde natuur was haar leerschool. Niet altijd even geloofwaardig. Maar toch ging ik mee in het verhaal waarin de veerkracht van het moerasmeisje uitgewerkt werd.

Tussendoor geeft de auteur, die zoöloge is, heel wat weetjes mee over biologische wetmatigheden en drijfveren in de natuur. Toch stoort dit het coming of age verhaal niet.

Elke soort vuurvliegjes heeft zijn eigen knippertaal. Terwijl Kya keek, seinden een paar vrouwtjes punt-punt-punt-streep terwijl ze een zigzaggende dans deden, en andere seinden streep-streep-punt in een ander danspatroon. De mannetjes, die de signalen van hun eigen soort natuurlijk kenden, vlogen alleen naar die vrouwtjes.

Maar dan duikt er plots een moordonderzoek op waardoor het verhaal kantelt en Amerikaanse allures krijgt. Hierdoor wordt een grote spanning opgebouwd maar verliest het verhaal wel een beetje aan originaliteit.

Daar waar de rivierkreeften zingen leest ogenschijnlijk gemakkelijk. Waarschijnlijk wordt het daarom ook dikwijls als ideale vakantielectuur getipt. Toch heeft het diepgang. Niet alleen het thema, leven in eenzaamheid, komt aan bod. Het laatste deel van het boek zet ook aan om na te denken over wraak, schuld en (h)erkennen van schuld. Het is juist dit deel dat de lezer verward achterlaat en maakt dat het boek meer omvat dan een verhaal met een plot.