Een moderne fabel vol verbeelding en verwondering

De bruidegom was een hond van Yoko Tawada is een buitengewone novelle die je lang bijblijft. Het is geen doorsnee verhaal, maar een moderne fabel verpakt in een surrealistisch jasje.

De hoofdpersoon, Mitsuko Kitamura, is een onconventionele onderwijzeres die haar lessen doorspekt met bizarre, bijna mythische vertellingen. Kinderen luisteren geboeid, ouders fluisteren erover, en al snel verspreiden de verhalen zich als een levend organisme.

Wanneer er een mysterieuze, hondachtige man in Mitsuko’s leven verschijnt, verandert het verhaal in iets dat tegelijk absurd, sensueel en ontroerend is. Hun relatie is intens en onverwacht, en zet alles op zijn kop - niet alleen in haar huishouden, maar ook in de verhalen die de gemeenschap over haar fluistert.

Wat zo sterk is aan Tawada’s schrijven, is hoe ze spelenderwijs grenzen onderzoekt: tussen realiteit en fantasie, sociaal gedrag en individuele vrijheid, conventie en afwijking. Ze daagt de lezer uit om niet meteen te oordelen, maar juist de vrijheid te omarmen om anders te denken.

Haar taalgebruik is helder en nuchter, maar de situaties zijn allesbehalve dat - en juist die combinatie maakt het werk verrassend en gedenkwaardig. De novelle toont hoe roddels kunnen groeien, vervormen en zelfs kleur geven aan hoe we anderen zien.

Toch blijft Mitsuko onverstoorbaar trouw aan zichzelf, wat het verhaal een bevrijdend gevoel geeft. Het relativeert onze eigen neiging om te oordelen en laat zien hoe fantasie, verbeelding en eigenheid de wereld om ons heen vernieuwend kunnen kleuren.

Ondanks zijn geringe lengte (slechts een paar uur leesplezier) is de novelle rijk aan thema’s: identiteit, anders-zijn, gemeenschap en verbeelding — en dat allemaal verpakt in een oorspronkelijke en memorabele vertelling. De bruidegom was een hond is een kleine parel die uitnodigt tot reflectie. Een aanrader!