Weergaloos, hopeloos, grandioos!

Een koppel op een bankje in de haven. Het start- en tevens eindbeeld van de nieuwe roman van Sien Volders 'De havelozen'. Een verstild beeld, waaruit duizend woorden spreken, zoals Sien zelf aanhaalt: 'Om hen heen schreeuwt de stad in sirenes, stemmen en verkeer. Tussen hen zwijgt veertig jaar liefde.'

Net zoals haar vorige roman 'Oogst' (over seizoensarbeid in Roemenië) is ook dit boek eentje met een maatschappelijke relevantie. Dat is niet zo verwonderlijk gezien Siens achtergrond als antropologe én als brugfiguur voor mensen met dak-en thuisloosheid in Gent, wat ze zelf 'antropologisch detectivewerk' noemt. En dat is precies wat ze ook in dit boek doet: ze geeft een gezicht en een verhaal aan de dakloze man Willem: zijn geploeter, zijn gezoek, zijn gerommel maar eveneens zijn muzikaal talent, zijn passie, zijn warmte.

Een man aan de rafelrand van de maatschappij (een beeld dat ik Eric Vlaeminck ooit hoorde gebruiken; ook hij portretteert die 'vergeten' mensen vaak) die probeert en faalt, en wegens een armtierige jeugd en kwetsuren uit het verleden niet altijd de kracht vindt om te blijven rechtstaan. Sien tekent hem op zijn slechts en op zijn best, een genuanceerd beeld van wat ze in haar dagelijks werk observeert.

Een interessante tweede protagoniste is Marjan, een vrouw met een missie, een vrouw met een toewijding, een vrouw met een ideaal. Als psychiater zoekt ze naar manieren om thuislozen te helpen met raad én daad. Haar expertise en kennis zijn weergaloos, en ze oogst succes met haar aanpak. Wanneer een rechtse partij haar wil aanwerven, ziet ze kans om iets wezenlijks te veranderen, hoewel ze daarvoor ook andere principes aan de kant moet zetten.

'De Havelozen' is een boek over een intense vriendschap die via brieven ronkt en ruist, over idealisme en muziek, over zwerven en zweven. Het is een boek van Sturm und Drang en hopeloze romantiek, die schrijnt en schittert en waarin je je als lezer helemaal verliest. Ik las alles wat Sien Volders tot nu toe schreef, en ik blijf geweldig fan van haar schrijfstijl, haar thematiek, haar verhalenpracht. Met ieder boek dat ze schrijft zie je haar groeien; haar pen wordt scherper en zachter, sterker en krachtiger. Voor mij blijft ze een schrijfster die ik mateloos bewonder.