Nooit meer oorlog ?
De Lage landen zijn nu vandaag grosso modo Nederland en België. Ooit maakten deze gebieden deel uit van allerlei koningen en leenheren. Het was één lappendeken. Wanneer de ene of andere machthebber het paste om een lapje grond in te pikken dan begonnen ze een oorlogje die soms uitliep tot ware veldslagen. Het boek start met de Guldensporenslag in 1302 in het toenmalige Graafschap Vlaanderen en schuiven daarna twaalf veldslagen later naar de tweede wereldoorlog als voorlopig eindpunt in onze contreien. Men ziet een wereld van verschil in strijd en aanpak tussen deze twee conflicten. Alles wordt hier helder uitgelegd waarom deze conflicten ontbranden en ook altijd wel ergens eindigden. De evolutie in de krijgskunsten en de ver modernisering van allerlei wapentuig komt hier mooi aan bod. We bemerken hier ook een fundamentele verschuiving op de wijze van oorlog voeren. Van kleine beroepslegers op beperkte oppervlakte tot natie oorlogen met volkslegers en de morele plicht om te dienen(sneuvelen). Van een conflict over een paar jaar tot de honderdjarige oorlog. In 1794 werd er ooit een luchtballon opgelaten bij de Slag van Fleurus om de vijand te observeren, weliswaar met weinig succes. Bossen werden massaal gerooid, akkers vernield, miljoenen paarden bleven achter op de velden. Volkeren werden verplaats en veranderden van nationaliteit. Nog niet gesproken over medische bijstand die in het het begin onbestaande was. Oorlogen zijn een perpetuum mobile en zal dus nooit uit ons menselijk brein verdwijnen. De onzinnigste redenen voert men soms aan om elkaar de hersens in te slaan. Voor de media bestond, wist men weinig over verre gebeurtenissen. Napoleon kon vanaf een zekere veilige hoogte zijn leger gade slaan. Nu zitten de generaals in verre bunkers achter schermen. Het leed blijft wel hetzelfde voor de man op het veld.
