Desillusie, verstilling en engagement: Elvis Peeters op zijn/haar best!

Van het Vlaamse auteursduo Elvis Peeters las ik al behoorlijk wat boeken (van het hallucinante 'Wij' maar ook het prangende 'De ontelbaren' was ik dagen niet goed) dus ik ken hun stijl: ze schrijven boeken die literair steengoed zijn (zinnen om te bewaren en te savoureren) maar ook maatschappelijk relevante thema's aankaarten. Schrijvers met een missie: via literatuur de mensen tot nadenken stemmen, literatuur als spreekbuis om te porren, te provoceren, te prikkelen.

Protagoniste in "De vlucht" is een 44-jarige vrouw die ontsnapt aan de waanzin van de dag en zich terugtrekt in de verstilling van een bucolisch Normandisch landschap. Haar observatievermogen wordt aangescherpt door loeiende koeien, kakelende kippen en vogels in de vlucht. Buurvrouw Hélène verwent haar met muzikaal en culinair schoons. In deze scènes toont Elvis Peeters weer hoe fraai ze kunnen schrijven: reizen in je hoofd met de woorden van een ander: het kan!
Maar tot zover de idylle. Want Elvis Peeters-gewijs worden deze fragmenten afgewisseld met infernale herinneringen, van mensen die zonder gène worden neergeschoten, politici die gemaakte afspraken aan hun laars lappen, de onafwendbare toekomst die genegeerd wordt.
Een mens zou van minder mistroostig worden. En toch is het geen deprimerend boek, wel eentje dat je met een geweten schopt en dat resoneert. In tegenstelling tot 'Wij' en 'De ontelbaren', waar je als lezer met een mokerslag achterblijft en zelf je conclusies kan trekken, schuwt Elvis Peeters hier de realiteit niet, en eindigt met een ontnuchterend slothoofdstuk en nawoord. Dit boek beklijft, dit boek vraagt om engagement. Wat een ijzersterk statement, wat een waanzin.

Quote: Patriotisme, democratie... we verzinnen begrippen om ze te gebruiken. Het gras op de heuvel ligt daar democratisch en de zon aan de hemel brandt tiranniek, de haag omzoomt autoritair de tuin. We benoemen de wereld en handelen ernaar.