Melancholische roman over een alles verterende en verwoestende liefde

Deze zomer pluk ik uit mijn boekenstapeltje graag enkele Nederlandstalige auteurs die ik nog niet ken. Als je leerkracht Nederlands bent vind ik het je plicht om actuele pennen te ontdekken.
Yannick Dangre is een naam die ik al vaak tegenkwam, maar van wie ik nog niets las. En dat had ik beter wel al gedaan, want zijn recente roman 'Tussenjaren' is een literair pareltje.

Kan een relatie zo desastreus zijn dat er enkele een ruïne overblijft? Is het mogelijk een hopeloos verloren persoon te redden? Wat als je niet geschikt bent voor het moederschap? Heelt tijd alle wonden? Allemaal vragen die Dangre in deze roman aantikt.
De eerste zin was meteen al een binnenkopper: 'Je amoureuze verleden is zoals de oorlog: iedereen wil er het fijne van weten, behalve jij die alles meegemaakt heeft.' De oorlogsmetaforiek is iets waar hij in de loop van de roman nog op terugkomt, en het moet gezegd: de relatie van Charles en Sylviane is behoorlijk explosief. Sylviane kampt met een knoert van een postnatale depressie na de geboorte van dochter Claudia, verliest zichzelf en heeft behoorlijk exuberante moodswings. Haar toekomstbeeld van kunstenares/bohemien lijkt als een zeepbel ontploft, haar alcohol excessen onrustwekkend.
Wanneer ze haar man en tweejarige dochter verlaat, lijkt dat de beste oplossing, maar wat ze achterlaat is een gebroken man en een dochter die voor haar leven lang getekend is. In haar afscheidsbrief belooft ze dertig jaar later een ontmoeting in Napels.
En daar start de roman. Charles, zestiger ondertussen, besluit zijn verleden onder ogen te zien en troont ons als lezer mee in hun heftige en intense relatie via talloze herinneringen wanneer hij wacht op een mogelijke ontmoeting met zijn vroegere geliefde.

In een interview las ik dat Dangre bewust het perspectief van de verlatene koos, omdat hij zich vragen stelt die de lezer zich ook stelt. Het vooruitzicht van een potentiële ontmoeting zorgt voor een interessante verhaalopbouw. De verontrusting, het schuldgevoel, de liefde ondanks alles, de haat om wat gebeurd is: het passeert allemaal de revue.
Stilistisch merk je dat hier een vakman aan het werk is: eentje die polijst en schuurt aan de taal tot die blinkt en bluft. Ondanks het zware thema een roman die steengoed geschreven en opgebouwd is.
Yannick Dangre is een Vlaamse auteur om trots op te zijn, en eentje die ik vanaf nu in het oog blijf houden!