Een weergaloos meesterwerk

Een onwaarschijnlijk boeiend en intrigerend verhaal, geschreven in een lyrische stijl vol verrukkelijke volzinnen.

De wonderen speelt zich af eind negentiende – begin twintigste eeuw. De lezer wordt ondergedompeld in de tijdsgeest van de belle époque en beseft tegelijk dat de beschreven toestanden en problemen van alle tijden zijn: medeplichtigheid, machteloosheid, machtsmisbruik, drang naar vrijheid, (on)gelijkheid tussen man en vrouw, sociale druk, …

Jeroen Olyslaegers neemt je mee op een wervelende tijdreis vanuit het perspectief van een veerkrachtige vrouw. Amandine en haar tweelingbroer Ambrose krijgen van jongs af aan te horen dat ze ongewenst waren, hun moeder wou liefst geen moeder geworden zijn. Ze moeten constant opboksen tegen die alomtegenwoordige moeder die veel narcistische trekken vertoont, ze controleert en manipuleert iedereen in haar nabije omgeving, haar wil is wet. De tweeling zoekt en vindt troost bij elkaar en ze creëren een eigen esoterisch wereldje waarin ze zich thuis voelen en zich tegelijk ook verliezen.

Ook dit sprak me enorm aan: de verwijzingen (zonder vooroordeel) naar esoterie, astrologie en het gebruik van geneeskundige kruiden en planten. De auteur is van vele markten thuis. De liefde voor zijn stad steekt hij eens te meer niet onder stoelen of banken. Zo beschrijft hij heel aanschouwelijk de wereldtentoonstelling in Antwerpen (1894). En hier ligt door de ‘zwartjes’ die op die tentoonstelling aanwezig zijn, de link naar de uitbuiting van Congo waar (onder andere!) ook de vader en echtgenoot van Amandine hun aandeel in hebben. Het verhaal eindigt in 1915, midden in de Eerste Wereldoorlog.

Kortom, een veelheid aan thema’s die worden gekoppeld aan het leven van Amandine, die ze allemaal ervaart of ontrafelt.

Soms zeg ik dat een boek het herlezen waard is, met De wonderen ben ik daar meteen aan begonnen zodra het uit was.