Ook op je achtentachtigste is het nog niet te laat om trouw te zijn aan je eigen aard

Lady Slane trouwde met Henry Holland omdat hij verliefd op haar was. Zij niet op hem, dacht ze. Na een lang huwelijk, waarin ze haar eigen dromen opborg, wordt ze weduwe.

Terwijl haar kinderen zich het hoofd breken over hoe ze, zonder hinderlijke consequenties voor hun eigen leven, hun 88-jarige moeder kunnen opvangen, neemt Lady Slane geheel onverwacht zelf haar leven in handen. Net buiten Londen huurt ze een huisje, waar ze samen met haar Franse huishoudster gaat wonen.

Haar zes kinderen mogen enkel na afspraak op bezoek komen. Haar kleinkinderen en achterkleinkinderen ontvangt ze liever niet.

… Ik wil ze maar liever vergeten. Ik wil alleen maar mensen om me heen die dichter bij hun dood dan bij hun geboorte staan.

Wel krijgt ze regelmatig bezoek van drie oude heren: de eigenaar van het huis, de klusjesman en een gierige maar steenrijke kunstverzamelaar, Mr. FitzGeorge.
Deze laatste deelt herinneringen met haar. Nostalgische herinneringen helpen haar om zichzelf terug te zien als jonge vrouw met verlangens en met een eigen mening. Het lijkt erop dat ze een verklaring zoekt voor hoe haar leven verlopen is. Ze gaat de uitdaging aan om de laatste maanden van haar leven trouw te zijn aan haar eigen aard.

Vita Sackville-West geeft deze familiegeschiedenis bijzonder luchtig en soms heel grappig weer. Humor op zijn Brits en dus op zijn best!

Een gelaten leven is bovendien een verrassend actueel boek. Nog altijd krijgen vrouwen minder dan mannen de kans om een eigen leven te leiden. Nog altijd zijn ze meer het slachtoffer van de ambities van mannen dan omgekeerd en nog altijd worden ze meer geconfronteerd met verplichtingen en worden ze minder gevraagd naar hun wensen.

Bewonderenswaardig is hoe goed Vita Sackville-West zich als dertiger kon inleven in iemand die vijftig jaar ouder is dan zij zelf. Na het lezen van Een gelaten leven kreeg ik bijna zin in (nog) ouder worden en werd de angst voor krimpende horizonten en verlangens iets minder groot. Ik kreeg zin om naast Lady Slane onder de perzikenboom te zitten en nostalgisch te dromen van voorbije tijden.

Maar ik moet toegeven. Ik blijf er mij van bewust dat Vita Sackville-West een ‘verhaal’ schreef. Een fictief verhaal met weliswaar veel herkenbaars. Ik wil het zeker een tweede keer wil lezen!