Laveren tussen wetenschap, filosofie, de mannelijke blik en nog zoveel meer.

De Tasmaanse tijger is een buideldier dat gedurende duizenden jaren met Aboriginalvolkeren samenleefde. Het speelde een belangrijke rol in hun culturele identiteit en leeft nog steeds verder in verhalen en liederen. Het dier, dat in wetenschappelijke kringen liever thylacine genoemd wordt, is sinds 1936 uitgestorven.

Charlotte Van den Broeck zocht vier jaar naar sporen van de thylacine. Die zoektocht vergelijkt ze met de tapijten van haar oma. Die tapijten schuiven allemaal over elkaar, overlappen elkaar en verhullen op die manier de ware toedracht. De bonte verzameling van tapijten zal doorheen het boek een schitterend metafoor worden voor de vele verhalen over de Tasmaanse tijger. In een poëtische taal laveert Charlotte Van den Broeck tussen wetenschap, filosofie, kolonialisme, klimaatcrisis, verlies van biodiversiteit, de mannelijke blik en nog zoveel meer.

Hiertoe laat de auteur zowel wetenschappers uit natuurhistorische musea en labo’s als medewerkers van Australische archieven aan het woord. Ze verneemt dat kolonisten de Tasmaanse tijger beschuldigden van het doden van hun schapen. De overheid nam dat discours voor waar en vaardigde premies uit om jacht te maken op de thylacine. De waarheid was dat er te weinig voedingsstoffen in de bodem zaten om de schapen te laten overleven.
Ook spreekt Charlotte Van den Broeck met wetenschappers wiens hoop het is om via het klonen van restjes genetisch materiaal de Tasmaanse tijger opnieuw tot leven te brengen. De auteur maakt hierbij terechte bedenkingen.
Maar er is ook de lokale bevolking die gefascineerd is door de Tasmaanse tijger. Zo is er de bezieler van een online gemeenschap van ‘tiger hunters’ die alle informatie en vermeende waarnemingen over de thylacine verzamelt.
Een vlam Tasmaanse tijgers maakt duidelijk dat bij de verhalen over de Tasmaanse tijger de grens tussen ‘het denkbeeldige’ en ‘het echte’ niet altijd duidelijk is. Net als in de hedendaagse samenleving wordt ‘het echte’ soms ‘fake news’ en omgekeerd.

Charlotte Van den Broeck schrijft zoals ze haar poëzie voordraagt. Ongelooflijk meticuleus. Weinigen doen het haar na. Misschien is het door die nauwgezetheid dat ik hier en daar een beetje spontaneïteit en passie in haar verhaal miste. Maar dit werd ruimschoots goedgemaakt door haar poëtische stijl. Zo liet een beklijvend stukje over een ‘denkbeeldige’ rouwaap mij woordeloos achter. Ze schreef het nadat ze kennismaakte met iemand die rouwt om zijn verongelukte dochter. Ik kan het niet nalaten om een deeltje hiervan te citeren.

Voor de ene mens voelt de rouwaap als een aambeeld. Voor de ander als een olietanker, als duizend schorpioensteken; als een ingedrukte uitwisknop, een gemis dat niet verzacht. De sociale band tussen de rouwaap en de mens is onverbrekelijk; zodra hij zich vastklampt, wordt hij levenslang onderdeel van het dragende lichaam -al zijn er gevallen bekend waarbij het gewicht na verloop van tijd afneemt of zelfs vriendschappelijk omschreven wordt als een soort zwaarmoedige compagnon.
... Poëzie van het hoogste niveau.