Versroman om meteen in iedere schoolbibliotheek te zetten!

"De hoge pieken en de diepe dalen van het leven.
Er is geen gouden poort
waardoor je eeuwig geluk tegemoetloopt."

Een leerkracht spreekt de elfjarige Nate toe. Hij startte net in de middelbare school, maar loopt daar wat verloren. Zijn vroegere meester probeert hem te gidsen door dat grillige leven als jongere, waar plotsklaps zo veel verandert.

Dit boek is een versroman, wat niet betekent dat alles wat je er in leest rijmt, maar wel dat de woorden uitgekiend en weloverwogen zijn, dat de pagina's niet propvol woorden staan, maar dat er ruimte wordt gelaten om die ware woorden te laten bezinken. Pagina's die rustig zijn, maar toch zo veelzeggend.

De roman is echt een aanrader. Het bulkt van de thema's: eenzaamheid, pesten, verdwenen en verschijnende vaders, bro's for life, stoere meiden, leerkrachten die hun stinkende best doen, mama's die feesten en troosten, jongens die schrijven.
Een boek waarin er gelachen en getreurd wordt, waar zo veel herkenbaarheid in zit, voor zachte stoere jongens met een peperkoeken hartje.
Eerder verscheen "Het laatste jaar", maar je kan dit boek perfect als standalone lezen, al ben ik nu wel benieuwd naar zijn voorganger.

Een boek dat ook zeker kan ingezet worden in het nieuwe "Taalhelden" project, wegens de toegankelijke en rijke taal.
Petje af ook voor de vertaler, want die leverde puik werk af. Eentje om op je leeslijst te zetten, en meteen aan te schaffen voor iedere schoolbibliotheek!