Puur leesplezier!

Solar van Ian McEwan is puur leesplezier. Ik kocht het in New York, tijdens een lezing die McEwan zelf gaf toen het boek net was uitgekomen. Het sprak me toen eigenlijk niet aan, maar ik wilde hem graag ontmoeten en mijn exemplaar laten signeren. Daarna bleef het jaren onaangeroerd in mijn boekenkast staan — tot ik het opnieuw vastnam… en niet meer kon stoppen met lezen.

Je voelt in elke pagina dat McEwan dit boek met zichtbaar genoegen heeft geschreven. Dat plezier straalt af op de lezer: in de manier waarop hij zijn personages tot leven wekt, de wereld schept waarin ze bewegen, en vooral in het portret van Nobelprijswinnaar Michael Beard. Je bent er echt bij.

Beard is een onvergetelijk personage: briljant, menselijk, kleinzielig, charmant, onsympathiek en toch… je blijft voor hem supporteren. McEwan heeft een uitzonderlijk talent om zijn personages tegelijk groots én ellendig klein te maken, en om die contradicties volledig geloofwaardig te houden. Hoe gebrekkig Beard zich ook gedraagt — privé of professioneel — ergens hoop je toch dat hij vanuit goede bedoelingen handelt. Je ziet zijn angsten, zijn zwaktes, zijn sluwe manoeuvres, en je leert hem kennen tot in zijn meest komische en pijnlijk herkenbare kanten.

Solar leest als een niets verhullende blik achter de schermen van de academische wereld en hoe ze verweven raakt met het corporate gebeuren: lezingen, intriges en opportunisme die soms verrassend ver reiken. Ondertussen weeft McEwan een subtiele maar scherpe draad van klimaatproblematiek door het verhaal, zonder dat het een pamflet wordt. Het boek speelt zich grotendeels af in Engeland, maar ook deels in de Verenigde Staten.

Tot slot is het ook het verhaal van hoe je je leven niet kan plannen — ook niet als je Michael Beard heet.

Boeken komen op je pad wanneer je er klaar voor bent, en dat was hier absoluut het geval. Ik heb Solar met enorm veel plezier in het Engels gelezen.