Een fascinerende, ingetogen reflectie over onze Aarde en zijn bewoners

Zes bemanningsleden (een Italiaan, een Britse, een Japanse, een Amerikaan en twee Russen) die met de International Space Shuttle ver van en toch zeer nabij de Aarde aan een duizelingwekkende snelheid van meer dan 27 000 km/u toertjes draaien.

Met In Orbit bewijst Samantha Harvey dat je ook zonder plot een fascinerende, boeiende roman kunt schrijven. Tenzij je de 16 omlopen die het ISS per etmaal maakt een plot zou kunnen noemen. Want elke omloop is anders dan de vorige omdat de aarde net een tikkeltje sneller rond zijn as draait dan het 400 km verder afgelegen ruimtestation.

De kracht van de roman schuilt enerzijds in de rijke poëtische taal van Harvey en anderzijds in de subtiele verweving van de persoonlijke gedachten van elk van de bemanningsleden met de steeds opnieuw opkomende verwondering over wat ze beneden en boven hen te zien krijgen. Alles samen was deze leeservaring voor mij bijna een trance waar ik enkel maar af en toe uit loskwam (lees: het boek dichtsloeg) om ze langer te laten duren.

Hoofdpersonage van In Orbit is zonder meer de Aarde. Bloedmooi, imposant en tegelijk ongelooflijk nietig en o, zo kwetsbaar. De astronauten en kosmonauten krijgen er in hun 6 maanden lange en zich steeds herhalende baantjes nooit genoeg van. Daarbij gaan hun gedachten ook uit naar hun geliefden, hun overleden moeder, hun stukgelopen relatie, hun vrienden die omver geblazen worden door een alles vernielende tyfoon.

Tenslotte is dit ook een boek waarvan je als lezer en aardbewoner bijzonder nederig wordt. De relativiteit en nietigheid van ons bestaan en het bestaan van de aarde tout court wordt in dit boek haarscherp duidelijk verwoord. Tegelijk confronterend en rustgevend.

Een absolute aanrader, deze In Orbit van Samantha Harvey.