De titel zegt alles
Het boek bestaat uit twee delen. In het eerste stuk beschrijft de auteur Poetin en zijn omgeving. In het tweede deel gaat het over de Russische krijgsmacht. Dat de Russen altijd al een buitenbeentje zijn geweest weten we ondertussen al wel. Van de oude tsaren tot de huidige dictator is het bestuurlijke van dit grote continent niet zo wezenlijk veranderd. De glasnost gaf even korte indruk dat veranderingen wel konden, maar dat is nu ook alweer voorbij. Door de eeuwen heen hebben de machthebbers maar weinig ingezeten met hun onderdanen. De mensen zijn deze onderdrukking zo gewoon geworden dat ze dit gelaten ondergaan. Apathie is de beste eigenschap van veel Russen. Wie oppositie durft te voeren beland algauw in de gevangenis of wordt op andere manieren het leven zuur gemaakt. Het leger is ook al zo'n macht op zich die aan weinige controle onderhavig is. Twintig procent van de dienstplichtigen kunnen hun legerdienst niet afkopen en belanden mijlenver van hun woonst. Een vakantiebestemming kun je dit niet noemen en de blijvende letsels moet je er maar bij nemen. Kan Rusland ooit een democratie worden met wat we nu weten? Dat is de vraag.
