Niet wat je overkomt bepaalt je leven, maar hoe je telkens weer verdergaat

Quintin is een jongen van zestien die net ontslagen wordt uit een psychiatrische inrichting. School zegt hem niets meer, hij vindt zijn plaats niet meer en de relatie met zijn ouders is volledig ontspoord. Voor hem lijkt er nog maar één oplossing: weg van huis, naar een plek waar hij opnieuw kan beginnen.

Met de hulp van zijn oma krijgt hij de kans om naar een gastgezin in Canada te vertrekken. Zij betaalt zijn vliegticket en maakt duidelijk dat hij pas mag terugkeren wanneer hij zichzelf heeft teruggevonden. Vol goede moed vertrekt Quintin, maar zijn dromen spatten al snel uiteen.

Het gezin waarin hij terechtkomt is streng protestants. De vader bepaalt er de regels en duldt geen tegenspraak. Quintin moet voortdurend zware klussen opknappen, mag niet naar school en wordt uiteindelijk zelfs uitgeleend aan een boer die hem "zal leren hoe het klappen van de zweep werkt". Daar wordt hij zowel fysiek als psychisch mishandeld en uitgebuit.

Zijn enige lichtpuntje is de vriendschap met Mike, de zoon van de dominee. Mike neemt hem in het weekend mee op sleeptouw en maakt het leven, mede dankzij hun gedeelde liefde voor muziek, een stuk draaglijker.

Ondanks de harde omstandigheden heb ik vooral genoten van de kleine, warme momenten in het verhaal. Op de boerderij sluit Quintin een bijzondere band met de honden en brengt hij het kalf Drum groot. Zijn speelse streken zorgen voor een welkome lichtheid. Ook de warme vriendschap met de dakloze man aan de ingang van het winkelcentrum vond ik ontroerend.

In het Canadese gastgezin groeit bovendien een mooie band tussen Quintin en Ruth, een meisje met een beperking. Ruth sluit hem in haar hart en Quintin beantwoordt die genegenheid door poppetjes voor haar te tekenen en ervoor te zorgen dat ze konijntjes krijgt om voor te zorgen. Dat zijn kleine gebaren die veel zeggen over zijn warme karakter.

Het verhaal speelt zich af in de jaren tachtig. Ik was verrast dat het leven in sommige delen van Canada toen nog zo conservatief was en hoe sterk het dagelijkse leven werd bepaald door religie. Tegelijk laat de auteur mooi zien dat geloof heel verschillend beleefd kan worden. Enerzijds is er het gastgezin, dat zich vroom voordoet maar waar achter de gesloten deuren veel misloopt. Anderzijds is er het gezin van de dominee, dat eveneens zijn eigen verdriet kent, maar waar warmte, begrip en menselijkheid centraal staan.

Uiteindelijk kent het verhaal een hoopvol einde, al blijft het nog lang nazinderen. Quintin moet letterlijk én figuurlijk zijn eigen weg naar de hemel vinden. Het is een aangrijpend verhaal over veerkracht, vriendschap en de zoektocht naar een plek waar je jezelf mag zijn.