Gedichten die je verwelkomen en weer achterlaten
Laurine Verweijens dichtbundel laat mij met een melancholisch gevoel achter. Haar huiselijke scènes, haar gasthuizen, creëren een gevoel van vergankelijkheid. Er is een thuis die voelt als thuis, maar die nu geen thuis meer is. Wat er was, gaat voorbij en wordt alleen in dichtvorm voor eeuwig bewaard (en zelfs dan zijn er zaken die ons ontglippen). Een aantal van de gedichten blijven mij zeker bij: Kingsize (over het niet hebben van een kind, met de prachtige neologismen ‘welkind’ en ‘geenkind’); Het onvervulde (over een vrouw die wegloopt in haar eigen huis - wat een prachtige zin is dat!) en Soms een glimp (over de liefde en de onbereikbaarheid ervan). Maar uiteindelijk staat elk gedicht binnen de bundel als een huis en zijn ze allemaal het benoemen waard.
