Lili huilt, en huilt
Lili is Crying verscheen voor het eerst in 1953, geschreven door de onterecht - zo blijkt - grotendeels vergeten schrijfster Hélène Bessette, voelt aan alsof het een splinternieuwe publicatie is. Gedurfder - zowel qua vorm als inhoud - dan veel wat vandaag het levenslicht ziet.
Lili is Crying vertelt het verheel van een vrouw die zich niet los lijkt te kunnen maken van een versmachtende moeder, maar tegelijk ook zoveel meer dan dat. Het boek is allesbehalve lineair, maar eerder een doolhof van indrukken, emoties, gedachten en gesprekken. Soms opzettelijk ambigue (is die herder eeuwig dertig jaar oud?), maar altijd doeltreffend en confronterend. Liefde, vriendschap en - uiteraard - familiebanden worden allemaal op een geheel eigen manier en stijl door Bessette getoond, uitgewrongen, gefileerd. Externe en interne dialoog vloeien in elkaar over, net zoals momenten en emoties. Heerlijk.
Ik had niet verwacht dat ik zo onder de indruk ging zijn van dit boek. Lees het, het is een groter publiek meer dan waard.
