Een troosteloze maar eveneens tomeloze roman!

Bejubeld en bewonderd door literaire groten Rainer Marie Rilke en Samuel Beckett, de Franse auteur Emmanuel Boven wist met zijn ingetogen schrijfstijl te bekoren. Toch is hij een beetje een vergeten schrijver in de Franse literatuur.

Zijn novelles "Mijn vrienden" en "Armand" zijn nochtans van een puntgave schoonheid, en portretteren 2 loners, 2 mannen wanhopig op zoek naar contact en communicatie, die zichzelf ten gronde richten. Je voelt compassie met hen, maar ook ontroering door de manier waarop ze door Parijs banjeren en een uitgekiend observatie vermogen hebben.
Geen zware zinnen, maar wat een rake beschrijvingen zeg! Gesproken wordt er amper in deze romans, maar vruchteloze pogingen om de eenzaamheid te doorbreken en aansluiting te vinden bij anderen zijn er in overvloed.

De ex-soldaat Victor Bâton vertelt over vijf ontmoetingen die op een sisser aflopen in "Mijn vrienden". In het daarvan losstaande "Armand" gaat de titelfiguur ten gronde door een onverwachte ontmoeting uit zijn verleden. Zelden zo'n beklijvende break-up scène gelezen!

De personages deden me denken aan Frankenstein, het naamloze 'monster' van Mary Shelley die ook zo graag gezien zou worden, maar geen kansen krijgt van zijn omgeving.
Een troosteloze maar eveneens tomeloze roman!