Groteske absurditeit met Mini en Miki

Minihorror lijkt een schattig boekje, maar is het helemaal niet. Het is een verzameling van verhalen over Mini en Miki die absurde, gruwelijke en tragische situaties meemaken. In een simplistische taal beschrijft Barbi Marković existentiële problemen die zo grotesk gemaakt worden dat ze hilarisch zijn. De verhalen komen het best tot hun recht wanneer je ze luidop aan jezelf voorleest en de tijd neemt om de absurditeit van elke zin tot je te laten binnendringen, zeker omdat de verhaaltjes ook belachelijk kort zijn. Marković is vooral goed in het opzetten van ideeën, minder in ze tot het einde uitwerken. Meermaals was ik verbaasd over de eindes van de verhalen, het voelt vaak alsof iets nog niet helemaal afgerond is, maar dat draagt natuurlijk alleen maar bij aan het ongemakkelijke gevoel dat de verhalen je geven. 



Het is fijn om een boek te lezen dat de existentiële vraagstukken die onze maatschappij bezighoudt op een tragikomische, eerder dan een louter tragische manier belicht. Het boek is vlot en snel, je valt nergens over een moeilijk woord, al moet je héél soms de Oostenrijkse context in acht nemen. Daarnaast biedt Marković’s boek ook maatschappijkritiek zonder met de vinger te wijzen. En toch lijk ik iets te missen, toch laat het boek mij een beetje met een gevoel aan teleurstelling achter, misschien omdat ik de hoogtepunten uit het boek al eens had mogen horen. Laat je zeker niet ontmoedigen: het boek is de moeite waard en je leest het in een ruk uit, maar verwacht je ook niet per se aan een meesterwerk.