Een boek dat ons als Europeaan tot nadenken stemt

Safae el Khannoussi is een geweldig goede vertelster die in een loepzuivere stijl schrijft. Je wordt meteen in het verhaal dat ze wil vertellen meegesleurd. Maar ze maakt het de lezer niet gemakkelijk. Niets rechtlijnig maar tal van tijds- en locatiesprongen en bovendien tal van zijsprongen, schitterend verteld weliswaar, maar het maakt het lezen van dit boek niet eenvoudig. Af en toe terugbladeren is wel nodig.

Centrale figuur is Salomé Abergel, een Marokkaanse kunstenares en inwijkeling in Europa die een geschiedenis van onderdrukking, gevangenis en foltering met zich meesleurt uit de loden jaren toen er in Marokko een bijzonder repressief regime aan de macht was. Haar vlucht naar Europa die leidt naar Amsterdam brengt haar echter niet het beloofde land waar ze naar zocht. Haar kunstwerken verbergt ze in een kelder in een huis in de Rivierenbuurt van Amsterdam. Haar zoon Irad is uitgeweken naar een buitenwijk van Parijs waar hij uitbater wordt van een bar met klanten uit het ‘eenentwintigste’, allemaal aan de rand van de maatschappij of net over die rand gevallen (ter verduidelijking: Parijs telt officieel 20 arrondissementen).

Safae el Khannoussi bevolkt haar boek met tal van kleurrijke, boeiende, duistere en doorgaans tragische figuren, elk met hun eigen verhalen en verlangens. Ook de gevangenisbewakers en martelaars uit een duister verleden duiken daar op. Ze worden aangeduid met de groepsnaam ‘Pelgrim’ en worden nog steeds als een bedreiging uit een traumatisch verleden ervaren.

Een roman die je als geboren Europeaan confronteert met je eigen identiteit en een wrange nasmaak nalaat.