Wat draag jij op je schouders?

Toen ik dit boek uithad, wilde ik het eigenlijk meteen weer opnieuw lezen. Zo goed is het!

Zwaarte vertelt het verhaal van Atlas, die als straf van de goden de wereld op zijn schouders moet dragen. Maar Jeannette Winterson zou Jeannette Winterson niet zijn als ze niet gewoon geheel haar eigen ding doet met dat verhaal. Het boek is daarom meer een verkenning van wat zwaarte is, of gewicht. De Engelse titel is namelijk Weight, wat de lading van het boek veel beter dekt, vind ik. Het gaat over wat gewicht heeft in het leven: onze eigen aarde, de plek waar we wonen, maar ook ons verleden en onze toekomst, die allebei ons heden bepalen. Met de mythe van Atlas laat Winterson heel handig de relativiteitstheorie, de Big Bang en geologie aan bod komen, om daar natuurlijk ook weer verhaalkunde en het schrijverschap aan te koppelen. Voor het eerst pakt Jeannette Winterson mij echt. Ik weet exact wat ze bedoelt wanneer ze het heeft over grenzen en verlangen. Zijn we als mens niet allemaal op zoek naar een begrenzing van onszelf? Maken we niet allemaal een verhaal over onszelf, zodat we onszelf beter kunnen begrijpen? En zorgt dat verhaal soms niet voor een gigantisch gewicht om te dragen?

Het is ongelooflijk knap hoe de auteur een klassieke mythe zoals lichtlijnen kan afbuigen naar een persoonlijk verhaal - over zichzelf, maar ook over de lezer - en hoe ze het vervolgens opnieuw naar een algemeen verhaal over de geschiedenis van de mensheid en de aarde kan tillen. Prachtig, prachtig, prachtig! Een groot applaus voor dit boek en deze auteur.