Een gedenkschrift als rouwverwerking

Na het overlijden van haar man blijft een vrouw achter in een veel te groot huis dat tot de nok volgestouwd zit, want de man leed aan verzamelwoede. Ze blijft ook achter met veel onbeantwoorde vragen, met als belangrijkste vraag; waarom is ze zolang bij die man gebleven terwijl het blijkbaar al jaren niet meer boterde tussen hen?

Nochtans waren Christien en haar man (Arend Jan Heerma van Voss, een bekend Nederlands journalist) in het begin stapelverliefd en bleven zij voor de buitenwereld een droomkoppel.

Christien beslist na het overlijden van A. in het huis te blijven wonen. Ze begint de spullen op te ruimen, het huis op te knappen. Tegelijk blikt ze terug op wat al die jaren huwelijk voor haar hebben betekend en waar het fout is gelopen. Christien beseft gaandeweg dat de oorzaak van de steeds verslechterende relatie met haar man ligt in de traditionele genderpatronen. Ze noemt het ‘de diepe karrensporen van het patriarchaat’. Als vrouw met een glanscarrière ontsnapt ook zij niet aan het klassieke rollenpatroon, terwijl haar man zich tezelfdertijd door haar verwaarloosd voelt net omdat ze ambitieus is. Maar er is meer aan de hand en dat verneemt de lezer mondjesmaat.

Beladen huis is een eerlijk verslag van een huwelijk en van een rouwproces. Het is niet echt een roman maar een ‘memoir’ zoals ook op de voorpagina staat vermeld, een autobiografie.

Wat mij persoonlijk heel erg aansprak, is dat Christien Brinkgreve eerst overwegend negatief over haar overleden man schrijft, maar gaandeweg ervaart ze tijdens het graven in zijn en in hun gezamenlijk verleden steeds meer begrip en een juistere interpretatie. Daardoor wordt haar toon positiever. Er blijft alleen de spijt dat er niet meer communicatie is geweest toen A. nog leefde. Christien wordt mede door de opkuis van het (fysieke en figuurlijke) woonhuis van het gezin gelouterd.