Poëtisch, schrijnend, vleugje humor

Maria Mercier is een kranige oudere dame die aan de Franse kust haar laatste levensjaren wil doorbrengen in het huis dat Vincent La Garve erfde van zijn net overleden vader. Het betreft een bijzonder huis dat in de roze granietrotsen is uitgehouwen op het strand van Bretagne, met een adembenemend uitzicht op de oceaan.

Tussen Vincent en Maria ontstaat een vriendschap waar later ook zijn vriendin Louise bij aansluit, een eigenzinnige kunstenares met een traumatisch verleden. Vincent en Louise hebben een complexe relatie die balanceert tussen vriendschap en liefde. En beiden houden een oogje in het zeil omdat ze ondervinden dat Maria tekenen van beginnende dementie vertoont. Want Maria verliest langzamerhand de grip op haar leven. Ze wordt kwetsbaar en broos. Ze probeert haar vergeetachtigheid te verbergen met inventieve vondsten, wat tot ontroerende, pijnlijke en soms zelfs humoristische situaties leidt.

Maria beseft dat zelf ook en daarom wil ze haar verleden vastleggen: herinneringen aan haar overleden vriendin Pinky, met wie ze dansvoorstellingen maakte en met wie ze samenwoonde in een kasteeltje, de zorgzame Ruth die bij hen kwam inwonen om boeken voor te lezen en om hen te verzorgen. Maria mist haar twee vriendinnen. Herinneringen en werkelijkheid beginnen in elkaar over te vloeien.

Johanna De Vloed beschrijft behoedzaam en ingetogen het dementieproces, vooral vanuit het perspectief van Maria zelf. Broos graniet is geschreven in poëtische taal met veel beeldspraak. De personages worden overtuigend uitgediept, de onderlinge relaties subliem opgebouwd. En toch, ondanks de gevoelige thema’s - vriendschap, liefde, kunst, ouder worden, geheugenverlies en dementie, ziekte en sterfelijkheid – wordt de roman nergens beladen.

Een verhaal dat lang blijft nazinderen. Over een krasse oude dame die een granieten karakter heeft, maar een heel broos hart.

De roman staat boordevol mooie citaten en beeldspraak. Ik koos er ééntje uit:

"In haar toon hing een zwart net, volgepakt met spinkrabben. Ik bood haar de schaal met koekjes aan en wenste stil dat ze de vleugels tussen haar schouderbladen zou ontdekken." (pag. 110)