Een buitengewoon geslaagd boek!

Dit is een buitengewoon geslaagd boek. Kager zet fantastische tragikomische dialogen neer tussen Frida en haar vader en moeder. De manier waarop ze vertelt, zuigt je meteen het verhaal in, vanaf het eerste hoofdstuk. Als lezer blijf je verrast worden door de manier waarop Kager met de vorm van haar verhaal speelt. Veel hoofdstukken krijgen een andere stijl, soms zelfs een perspectiefwissel en dat zonder dat het storend of moeilijk te volgen wordt. We volgen Frida doorheen haar jeugd tot in haar volwassen leven, zien snippers van de buitengewone gebeurtenissen die ze meemaakt. Als lezer voel je met haar mee, maar vind je ook begrip voor haar vader, die absoluut niet in staat is een buitengewoon geslaagde opvoeding aan zijn kind te geven. Het boek is, zoals veel boeken, uiteraard niet perfect. Hier en daar blijven losse eindjes hangen (hoe zit het met Kabir, bijvoorbeeld?), en aan het einde springt het boek wel heel snel in de tijd vooruit. Daaruit blijkt dat dit nog steeds een debuut is, maar wel een erg sterk debuut en een terechte winnaar van de Bronzen Uil.