Dit is een vrouwelijke tekst

A Ghost in the Throat is, volgens auteur Doireann Ní Ghríofa, in de eerste plaats een vrouwelijke tekst. Het hoofdpersonage, gelijknamig aan de auteur, heeft een huiselijk leven. Drie zoons en dagen gevuld met kuisen, kolven en koken tot haar man, van wie ze ongelooflijk veel houdt, weer bij haar thuis komt. Tijdens het kolven en in de luttele minuten waarin ze wat tijd kan vinden voor zichzelf, leest ze de alombekende Ierse tekst van Eibhlín Dubh Ní Chonaill. Eibhlín Dubhs man Art wordt vermoord. Kapot van verdriet schrijft ze haar wanhoop neer in een gedicht, een van de bekendste gedichten in de Ierse literatuur. Eibhlín Dubh blijft achter met twee geboren en één ongeboren zoon, die uiteindelijk nooit levend geboren wordt.

Eibhlín Dubh is een van de bekendste Ierse poëten, en toch is haar levensverhaal één grote lacune. Ze wordt steeds beschreven aan de hand van de mannen in haar leven: haar echtgenoot Art, haar broers en haar twee zoons. Desondanks zijn de vermeldingen over haar schaars, alsof geen van haar mannelijke familieleden het de moeite waard vond om haar te vermelden.

In de dagen van haar prille moederschap geraakt Doireann Ní Ghríofa geobsedeerd door Eibhlín Dubh. Doireann krijgt vier kinderen en grijpt bij elk kind opnieuw naar de tekst van Eibhlín Dubh. Steeds verder duikt ze in de geschiedenis, op zoek naar Eibhlín Dubhs leven, in plaats van enkel te focussen op haar gedicht. De zoektocht naar elk klein morsel aan informatie dat van Eibhlín Dubh wordt verweven met beschrijvingen over Doireanns eigen leven.

Uiteindelijk is A Ghost in the Throat definitief een vrouwelijke tekst, zoals de auteur het zelf beschrijft: een verhaal over een vrouw die zichzelf wil vinden en definiëren en dat steeds minder doet aan de hand van haar eigen kinderen of haar relatie, maar via de zoektocht en tekst van een andere vrouwelijke auteur die door de geschiedenis vergeten lijkt te zijn. Het gaat over onzichtbare vrouwen, zonder dat daar per se mannelijke agressie tegenover moet staan, over vrouwen die geen actieve woede of verdriet aan de dag leggen omdat ze onzichtbaar zijn. In tegenstelling daarvan beschrijft Doireann Ní Ghríofa eerder op een gemoedelijke, gelaten en bijna liefdevolle manier over hoe het is om een huisvrouw te zijn in de eenentwintigste eeuw, zonder daarbij maatschappijkritiek per se te schuwen. Het is een must read voor iedereen, vrouw of niet, ouder of niet, om te leren wat we vergeten wanneer ons inhaalt en wat er uiteindelijk van ons overblijft.